Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ഒരു വലിയ, വിടർന്ന ചിരി. "ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണോ?"
"എന്ത്?"
"ആ പഴയ ലിസ്റ്റ് എടുക്കണോ? ഇതുവരെ ടിക്ക് ഇടാത്ത വരികൾ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ?"
"ഇപ്പോൾ ലിസ്റ്റ് വേണ്ട." അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മുഴുവൻ പുസ്തകം വേണം."
അവൻ ചിരിച്ചു, അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, ടെറസിലെ മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നൊന്നായി ഊതിക്കെടുത്തി, ഇരുട്ടിൽ പടിക്കെട്ട് ഇറങ്ങി. ഓരോ പടിയിലും ഒരു ചുംബനം, ഒരു ചിരി, ഒരു ചെറിയ മന്ത്രണം. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി, ഒരു നേർത്ത, മൃദുവായ, സ്നേഹമുള്ള മഴ.
അകത്ത് ആ രാത്രി അവർ ഒരു വർഷത്തെ സ്നേഹവും, ഒമ്പത് മാസത്തെ കാത്തിരിപ്പും, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയും, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പരസ്പരം ഏൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ വളകൾ കിലുങ്ങി, അവന്റെ മന്ത്രണം അവളുടെ കാതിൽ അലിഞ്ഞു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും ഒരു പ്രണയകവിതയായി വായിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ താളം പിടിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും ഒരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ ചിരിക്കും ഒരു മധുരമുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ സ്പർശത്തിനും ഒരു വീട്ടിലെത്തലിന്റെ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽ വിരി കാറ്റിൽ ഒരു നിമിഷം ഇളകി, പിന്നെ ശാന്തമായി അടഞ്ഞു. ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി കഥ ആ ചുമരുകൾക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമായി.
പുലർച്ചെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു, കവിൾ ചുവന്ന്, ചുണ്ടിൽ ഒരു തൃപ്തിയുടെ ചിരിയോടെ.
"അർജുൻ."
"ഉം."
"ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?"
"ചോദിക്ക്."
"ഒരു വർഷം
💬 Comments
View all comments