Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
മുമ്പ് നീ ഈ കഥ തുടങ്ങിയത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി, ഒരു ടാക്സി, ഒരു ഗേറ്റ്. അന്ന് നീ ഓർത്തിരുന്നോ, ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം?"
അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുലർച്ചെയുടെ ഇളം നീല വെളിച്ചം, തേയിലക്കുന്നുകളിൽ ഉണരുന്ന മഞ്ഞ്, എവിടെയോ ഒരു കിളിയുടെ പാട്ട്, അടുത്ത മുറിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ ഉറക്കപ്പിറുപിറുക്കൽ.
"അന്ന് ഞാൻ ഓർത്തത് ഇതാ," അവൻ പറഞ്ഞു. "'ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം തീരും, ഞാൻ തിരിച്ചു പോകും.' അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, ആ ഗേറ്റിനപ്പുറം എന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതം കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്."
"അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നു."
"അച്ഛന് പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു." അവൻ ചിരിച്ചു. "ഇത്തവണ അത് ശരിയായി. ഇത്തവണയും, എപ്പോഴും."
താഴെ കഫേയിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പത്രത്തിന്റെ മടക്കൽ. ശാന്തയുടെ പാത്രങ്ങളുടെ കിലുക്കം. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ചതയ്ക്കുന്ന മണം.
"ചായ," മീര ചിരിച്ചു. "ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കാത്തിരിക്കും."
"ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി."
"ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ."
അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. "ഞാൻ ഇപ്പോൾ ലീവിൽ അല്ലല്ലോ."
"ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതാ." അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. "ഇതാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. ഇനി ഒരു ലീവും വേണ്ട."
"ഇനി ഒരു ലീവും വേണ്ട."
പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. ഓടിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു. തേയിലക്കുന്നുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞു. ഗേറ്റിൽ ചരിഞ്ഞ നീല അക്ഷരങ്ങളുള്ള ആ ബോർഡ് പുലരിവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി: *"നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ. ഇവിടെ ചായയ്ക്ക് ഒപ്പം
💬 Comments
View all comments