Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
വായിക്കണ്ട, എനിക്ക് ഒരു കഥ പറഞ്ഞാൽ മതി."
ഹാൾ നിശബ്ദമായി.
"ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് ഒരു പഴയ പുസ്തകക്കടയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ കവിതാസമാഹാരം കിട്ടി. കവറിൽ ഒരു പേര് മാത്രം: നീലക്കുറിഞ്ഞി. ഞാൻ അന്ന് ജീവിതത്തിൽ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കവിതകൾ എനിക്ക് ഒരു കൂട്ട് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അത് നൂറ് തവണ വായിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, ഈ കവിയെ കണ്ടുപിടിക്കണം, ഒരു നന്ദി പറയണം."
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. ആദ്യ നിരയിൽ അർജുന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ചിരിച്ചു.
"ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ, തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, ഒരു വൃദ്ധൻ. അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു, 'കുട്ടീ, ഞാൻ എഴുതിയത് ആരും വായിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചാ.' ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് കരഞ്ഞു. അന്ന് ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ഈ കവിതകൾ ഇനി ഒരിക്കലും ആരും മറക്കില്ലെന്ന്."
ഹാളിൽ ഒരു നേർത്ത കരഘോഷം ഉയർന്നു.
"പിന്നീട് ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ ഒരു ബുക്ക് കഫേ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം എനിക്ക് ഒരു രൂപ വാടക പോലും വാങ്ങിയില്ല. അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു മകളെപ്പോലെ കണ്ടു." അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനെ പറ്റി ദിവസവും പറയുമായിരുന്നു. ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ വരാത്ത, ഒരു മകൻ. 'ഇതെന്റെ മോനാ' എന്ന് ഫോണിലെ ഫോട്ടോ കാണിച്ച്."
ആളുകളുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി.
"ആ മകൻ ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി എന്റെ വാതിൽക്കൽ വന്നു. നനഞ്ഞൊലിച്ച്. വീട്
💬 Comments
View all comments