Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
നെഞ്ചിൽ വെച്ച് ആ ഉമ്മ പിടിച്ചെടുക്കുന്നതായി ഭാവിച്ചു.
പ്രകാശനത്തിന് ശേഷം ആളുകൾ അവളെ വളഞ്ഞു. ഒപ്പ് വാങ്ങാൻ നീണ്ട ക്യൂ. ഒരു വൃദ്ധ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു, "മോളേ, ഞാൻ നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ അയൽക്കാരിയായിരുന്നു, നാൽപത് വർഷം മുമ്പ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ എന്റെ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു. അവൾ ഇത് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ..."
"അമ്മ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും," മീര വൃദ്ധയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
"ഉണ്ടാകും," വൃദ്ധ ചിരിച്ചു. "ആ ദിവസം അവൾ ഒരു മഴയായി പെയ്തിട്ടുണ്ടാകും."
❖
രാത്രി ഹോട്ടൽമുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മീര കിടക്കയിൽ വീണ് കൈ നീട്ടി വെച്ച് കിടന്നു.
"ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു കവിയാ."
"എഡിറ്റർ."
"എഡിറ്റർ കവി."
"പ്രസംഗിക്കുന്ന എഡിറ്റർ കവി." അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് അവളുടെ കാൽ തന്റെ മടിയിൽ എടുത്ത് തടവി. "ആ ഫ്ലയിംഗ് കിസ് ഞാൻ എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർക്കും."
"ഓ, ആ ഉമ്മ!" അവൾ മുഖം പൊത്തി. "ഞാൻ എന്തായിരുന്നു ചെയ്തത്! ഏഴായിരം ആളുകളുടെ മുന്നിൽ!"
"എഴുന്നൂറ്."
"എഴുന്നൂറായാലും!"
"അത് ഏറ്റവും നല്ല നിമിഷമായിരുന്നു." അവൻ അവളുടെ പാദത്തിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു സമ്മാനം തരണം."
"എന്താ?"
അവൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു. ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത വെള്ളി ചങ്ങല, അതിൽ ഒരു ചെറിയ നീലക്കല്ല് വെച്ച ഒരു പെൻഡന്റ്, നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ ആകൃതിയിൽ.
"എപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കി?"
"പബ്ലിഷറുടെ കത്ത് വന്ന ദിവസം തന്നെ ഓർഡർ ചെയ്തു. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മോന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരനാ."
മീര അത് കയ്യിൽ എടുത്ത്
💬 Comments
View all comments