Chapter Title : മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം 2 [ലിങ്കൺ]

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രാജീവനും മീനാക്ഷിയും വീണ്ടും സൽമാനെ കാണാനെത്തി.

ഇത്തവണ അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ എതിർപ്പിന്റെ തീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പകരം, തോൽവിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.

മുഴുവൻ രാത്രി ഉറങ്ങാതിരുന്ന കണ്ണുകളുമായി രാജീവൻ സൽമാന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവന്റെ അരികിൽ മീനാക്ഷിയും. എന്തോ പറയാനായി പലതവണ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി.

അവസാനം രാജീവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങൾ… ആ നിബന്ധന അംഗീകരിക്കുന്നു.”

ഒരു നിമിഷം മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

സൽമാൻ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും വേദനയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. രാജീവന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധവും നിസ്സഹായതയും.

അവൻ ഒന്നും അധികം പറഞ്ഞില്ല.

ഫോൺ എടുത്ത് കമ്പനി അധികൃതരെ വിളിച്ചു.

“രാജീവന്റെ കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ നടപടികളും ഇപ്പോൾ നിർത്തിവെക്കൂ. നിയമനടപടികൾ താൽക്കാലികമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകരുത്.”

അത്ര പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു.

രാജീവനും മീനാക്ഷിയും പരസ്പരം നോക്കി.

ഒരു വലിയ ഭാരം താൽക്കാലികമായി അവരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി.

ശേഷം സൽമാൻ രാജീവനെ നോക്കി.

“നാളെ രാവിലെ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ വരണം.”

മീനാക്ഷിയുടെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി അവൻ തുടർന്നു.

“അവളുടെ ഡ്രസ്സ് അടക്കം ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം കൊണ്ടുവരണം. രണ്ട് വർഷത്തേക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ.”

രാജീവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി.

മീനാക്ഷി തല താഴ്ത്തി നിന്നു.

സൽമാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു—

“നാളെ വരുമ്പോൾ നല്ലൊരു പട്ടുസാരി ഉടുത്ത് വരണം.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചു.

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

സൽമാനും കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ