Chapter Title : മേരിയുടെ രവിമോൻ [ഋഷി]

വൈകുന്നേരങ്ങൾ... ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നോ എന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ നീയുണ്ടെൻ്റെയൊപ്പം.

അവളുടെ തള്ളവിരൽ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മെല്ലെത്തഴുകി. കൊച്ചിലേ അവൻ കളിക്കുമ്പോൾ താഴെ വിണു തൊലി പോവുമ്പോൾ അവൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു തലോടിയിരുന്നപോലെ..

അന്നു രാത്രി ചീവീടുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ ഈർപ്പമുള്ള വായുവിൽ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുമ്പോൾ ആൻ്റിയുടെ തലോടൽ.. വാത്സല്ല്യം തന്നെപ്പൊതിയുന്ന പോലെ തോന്നി... ആൻ്റിയല്ല. നിൻ്റെയമ്മയല്ലേടാ ഞാൻ...

മൂന്നു ദിവസം രവിയ്ക്ക് അച്ഛൻ്റെയൊപ്പം കോഴിക്കോടേയ്ക്കു പോവണ്ടി വന്നു. അമ്മയുടെ നാടാണ്. വസ്തു വീതം വെയ്ക്കുന്നു. അച്ഛന് തീരെ താല്പര്യമില്ല. അവനെ അവിടെ നിറുത്തി പുള്ളി മാംഗ്ലൂരിലേക്കു വിട്ടു.

ആദ്യമായാണ് ഇത്രേം നാളു കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത്. അവനാകെ ഒരങ്കലാപ്പായിരുന്നു. മാളികയിലെ ഒരറ്റത്തുള്ള മുറിയിൽ വേഷം മാറി ഒരു ഷോർട്ട്സും ടീഷർട്ടുമിട്ടപ്പോഴേക്കും വാതിൽക്കൽ ഒരു മുട്ട്. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു വന്നവനെപ്പൊതിഞ്ഞു. തടിച്ച മുലകളിൽ മുഖമമർന്നു. കൈകളവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. എൻ്റെ മോനേ! സുന്ദരമായ മുഖം. അവനേക്കാളും ഉയരമുള്ള സ്ത്രീ. പെട്ടെന്നു കത്തി. മീന വല്ല്യമ്മ. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് കണ്ടത്. മുണ്ടും. ബ്ലൗസും മേൽമുണ്ടും.

വല്ല്യമ്മേ.. അവൻ ചിലമ്പിയ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. മീന കുനിഞ്ഞ് അവൻ്റെ രണ്ടു കവിളുകളിലും ഉമ്മകൾ ചൊരിഞ്ഞു.

ഞങ്ങളെന്താടാ അന്യരാണോ? ആ രാഘവനെ പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. എൻ്റെ സീമക്കുട്ടി പോയതീപ്പിന്നെ അങ്ങേര് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയോടാ? ഞങ്ങളെന്താ അന്യരാണോ? കരച്ചിലും മൂക്കു പിഴിയലും!

അമ്മേ! ശാസനയുടെ സ്വരം. നോക്കിയപ്പോൾ പ്രിയേച്ചി. വല്ല്യമ്മേടെ മോളാണ്. അതേ ശരീരം. ഉയരം. മുലകൾ.. വേഷം ടീ ഷർട്ടും ലൂസ് പലാസോ പാൻ്റും.

നീയിങ്ങു വാടാ രവീ!

അമ്മയും മോനും കൂടിയപ്പോ ഞങ്ങളെയൊന്നും വേണ്ടല്ലേ! പ്രിയ