Chapter Title : മിസ്സ് 13 [Rashford]

നിന്‍റെ സ്നേഹം എത്രമാത്രമുണ്ട് എന്നറിയാം. ഞാന്‍ അത് കണ്ടിട്ടുമുണ്ട്. നിന്‍റെ ഓരോ നോട്ടത്തിലും പ്രവൃത്തിയിലും ഞാനത് കാണുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അത് അത്ര എളുപ്പമല്ലടാ. നിന്‍റെ കൂടെ ജീവിക്കണം എന്നൊക്കെ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊരു അത്യാഗ്രഹം ആണോ എന്നൊരു തോന്നല്‍. എനിക്ക് അതിനൊക്കെ അര്‍ഹതയുണ്ടോ.

രേഖയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരം അവന്‍ കേട്ടിരുന്നു. അവളുടെ concerns അവന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ രേഖ നിന്‍റെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. It’s ok, നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്, ഇതൊന്ന് ആലോചിക്കു. നല്ലോണം ആലോചിക്കു. എന്നിട്ട ഒരു മറുപടി പറയു. Yes ആണെങ്കിലും No ആണെങ്കിലും I’m ok. പക്ഷെ നീ ആലോചിക്കണം, നിന്‍റെ മനസമാധാനം ആണോ അതൊ ഇനിയും വീട്ടുകാരുടെ ആട്ടും തുപ്പും കൊണ്ട് കഴിയണോ എന്ന്. നിനക്ക് ഇനിയും ജീവിതമുണ്ട്, സമയം ഉണ്ട്, കഴിവും ഉണ്ട്. ഇപ്പോഴും late ആയിട്ടില്ല. നിന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ഒരാളും ഉണ്ട്.

തന്‍റെ കണ്ണില്‍ നോക്കി പറയുന്ന അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം അവള്‍ക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതില്‍ നിന്ന് അവന് അവളോടുള്ള പ്രണയത്തിന്‍റെ അളവ് അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രേഖ അവന്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് നിന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ നീ ഒന്ന് ആലോചിക്കു, എന്നിട്ട് ഒരു തീരുമാനം പറയും.

രേഖ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടിയില്ല. അവള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ അലിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. അവള്‍ ഒരു യാന്ത്രിക ലോകത്തായിരുന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ രേഖ നീ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?

രേഖഃ ആആഹ്

അവള്‍ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടോ.

രേഖഃ ആഹ് ടാ കണ്ണാ, നീ പറഞ്ഞത് മുഴുവന്‍ കേട്ടു. ഞാന്‍ ആലോചിക്കാം ടാ, നീ കുറച്ച് ടൈം താ.

കണ്ണന്‍ തലകുലുക്കി.

കണ്ണന്‍ഃ എന്നാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ ടീ.

രേഖയും തലയാട്ടി. രണ്ട് പേര്‍ക്കും പോകണ്ടാ എന്നാണ് ആഗ്രഹം. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ രേഖയക്ക് വേണ്ടത് കുറച്ച് തനിച്ചുള്ള സമയമാണ്. കണ്ണന് അതറിയാം. അതൊണ്ട് അവളെ തനിച്ച് വിടാന്‍ അവനുദ്ദേശിച്ചു. അവന്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവളും ഡോര്‍ വരെ അവനെ അനുഗമിച്ചു. ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവന്‍ പോവാണെന്ന് തലയാട്ടി പറഞ്ഞു. അവള്‍ നേരെ തിരിച്ചും. കണ്ണന്‍ വണ്ടിയെടുത്ത് പോകുന്നത് അവള്‍ നോക്കിനിന്നു. അവന്‍ കണ്ണില്‍ നിന്ന് മായുന്നത് വരെ.

കണ്ണന്‍ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പിടിച്ചു. ഒന്ന് കൂളാവണം. വീട്ടില്‍ ചെന്ന് ബൈക്ക് ഗാരേജിലേക്ക് വെച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറിച്ചന്നപ്പോള്‍ ഡാണ്ടെ