Chapter Title : മൂടൽ മഞ്ഞ് 1 [ലസ്റ്റർ]

കിതപ്പിനിടയില്‍ ആത്മഗതം പോലെ മന്ത്രിക്കുന്നത് അവള്‍ കേട്ടു.

' എന്നെ ഇട്ടേച്ചു പോയാല്‍'.. അവളൊന്നു തേങ്ങിയിട്ട് പറഞ്ഞു. 'വാഹിദ്, സത്യമായും ഞാന്‍ പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല. എന്റെ എല്ലാ സമ്പാദ്യവും എടുത്തോ. ഈ കുടിലും നീയും മാത്രം മതി എനിക്ക്. ഭീഷണിയല്ല പോന്നേ, ഞാന്‍ നിന്റെ കാലു പിടിക്കുവാ. ഞാന്‍ ഇന്നോളം ആരെയും പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല ടാ. എനിക്ക് ആരോടും അങ്ങിനെ ഒരു താത്പര്യം തോന്നിയിട്ടും ഇല്ല. നിന്നോളം പ്രിയപ്പെട്ടതായി എന്റെ ജീവനില്‍ ഇതുവരെ ആരും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എനിക്ക് താങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല വാഹിദ്..'. അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

' അപ്പൊ ഞാനേ വേണ്ടൂ, ന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വേണ്ട അല്ലേ.  അത്രേ ഉള്ളൂ നിന്റെ സ്‌നേഹം. മനസ്സിലായി. അപ്പൊ ശരി, അങ്ങനെയാവട്ടെ..' അവന്‍ കുസൃതിയോടെ, അല്‍പ്പം നിരാശ കലര്‍ത്തി പറഞ്ഞു.

' അയ്യോ അതല്ല ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്. വേണം കുറേ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വേണം. നിന്നെ പോലെ ഉള്ള സുന്ദരന്മാര്‍, പോക്കിരികള്‍.. ഞാന്‍ ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അല്ല പറഞ്ഞത്. പ്ലീസ്. ' അവന്റെ വാക്കുകള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത അവള്‍ കരച്ചിലിന്റെ വക്കില്‍ കലഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

'ഒന്നവിടെ മിണ്ടാതെ കിടക്ക് ന്റെ കുഞ്ഞിപ്പോത്തെ. ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ.' അവന്‍ ശാരികയുടെ കവിളില്‍ പിടിച്ചു കുലുക്കി.

വാഹിദ് എഴുന്നേറ്റ് മൊബൈല്‍ എടുത്തു സമയം നോക്കി. പതിനൊന്നു മണി. അതില്‍ 15 ാശലൈറ രമഹഹ.െ എല്ലാം അമ്മുവിന്റെ കോളുകള്‍. അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു കുസൃതി ചിരി മിന്നി മാഞ്ഞു. അവന്‍ ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. അത് കണ്ട ശാരിക ഫോണ്‍ വാങ്ങി നോക്കി. പിന്നെ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ കണ്‍കോണിലൂടെ നോക്കി. ഓഹ്.. ആ നോട്ടത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം. വാഹിദ് ഒരു നിമിഷത്തെ പ്രേരണയില്‍ അവളെ വാരിയെടുത്തു നെഞ്ചിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് ചുണ്ടുകള്‍ വായിലേക്ക് കടത്തി നുണഞ്ഞു കുടിച്ചു. കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു അവന്റെ പ്രണയ വിക്ഷുബ്ദതയില്‍ ലയിച്ചു ഒരു തൂവലിന്റെ മൃദുലതയോടെ അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു വാഹിദിന്റെ നെഞ്ചില്‍ ലയിച്ചു.

'അമ്മുവിനെ ഒന്ന് വിളിച്ചോട്ടെ? ' അവള്‍ ഒരു അപേക്ഷ പോലെ ചോദിച്ചു.

' അത് എന്തിന് ചോദിക്കണം. ഇനിയിപ്പോ എന്റെ പലകാര്യങ്ങളും നീ മാത്രം