Chapter Title : മൃഗം 23 [Master]

“അല്ല..എന്തോ ഉണ്ട്. ഞാനറിയുന്ന വാസു ഇതല്ല..പറ മോനെ..എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം?” തന്റെ ചെറിയ ശബ്ദവ്യത്യാസം പോലും മനസിലാക്കുന്ന ഡോണയുടെ മനസ്സ് വാസുവിന്റെ മനസിനെ വല്ലാതെ സ്പര്‍ശിച്ചു. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയത് അവന്‍ രുക്മിണി കാണാതെ തുടച്ചു. സ്നേഹം കൊണ്ട് വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്ന രക്തബന്ധമില്ലാത്ത തന്റെ പെങ്ങള്‍! “ഒന്നുമില്ല..ഞാന്‍ നാളെ വിളിക്കാം..ഗുഡ് നൈറ്റ്” അധികം ഒന്നും പറയാതെ അവന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു. തൊട്ടടുത്ത് മുഖം കൈകളില്‍ പൂഴ്ത്തി ഏങ്ങലടിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടപ്പോള്‍ വാസു കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. “അമ്മെ..അമ്മ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? ഈ കൈ മുറിഞ്ഞതിനാണോ? ഇതൊക്കെ എനിക്ക് നിസ്സാരമല്ലേ..” രുക്മിണി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ദുഃഖം മെല്ലെ മാറുന്നതും അവിടെ പകയും കോപവും ഒരേപോലെ നുരഞ്ഞു പൊന്തുന്നതും വാസു കണ്ടു. “നീ വന്നെ മോനെ..” എന്തോ തീരുമാനം എടുത്ത മട്ടില്‍ രുക്മിണി പറഞ്ഞു. “ഞാന്‍ അല്‍പനേരം ഇവിടെ ഒന്നിരുന്നോട്ടെ അമ്മെ” “അത് പിന്നെ. നീ വാ..” രുക്മിണി ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു. വാസു മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ പിന്നാലെ ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. ഗുണ്ടകള്‍ തല്ലിത്തകര്‍ത്ത സാധനങ്ങള്‍ പെറുക്കി മുറി വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു ശങ്കരന്‍. “അവന്മാര്‍ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു..കണ്ടില്ലേ മോനെ” അയാള്‍ വിലപിച്ചു. “അച്ഛന്‍ വിഷമിക്കാതെ..ഇതിന്റെ പരിഹാരം നമുക്കുണ്ടാക്കാം. നേരമൊന്നു വെളുത്തോട്ടെ” വാസു പറഞ്ഞു. “ഹും..നിങ്ങള്‍ക്ക് ഈ സാധനങ്ങള്‍ പോയ വിഷമമാണ്..ഇവന്‍ ജീവന്‍ പണയപ്പെടുത്തി നിങ്ങളുടെ മോളെ രക്ഷിച്ചത് ഒരു വിഷയമല്ല.. കൈയില്‍ വെട്ടുകൊണ്ടിട്ടും മരുന്ന് പോലും വയ്ക്കാതെ അവന്‍ വേദന സഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതും പ്രശ്നമല്ല...എവിടെ ആ മൂധേവി..എടീ ദിവ്യെ..വാടീ ഇവിടെ” രുക്മിണി സംഹാരരുദ്രയെപ്പോലെ അലറി. ശങ്കരന്‍