Chapter Title : മുഹബത്ത് 1 [Vashalan]

സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ അവൾക്ക് വലിയ കാര്യമാണ്.

രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്നെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കുന്നതെന്നും, ഒരു മുതിർന്ന ചേട്ടനെപ്പോലെ എനിക്ക് തരുന്ന ഉപദേശങ്ങളുമൊക്കെ ഞാൻ അവളോട് എപ്പോഴും അഭിമാനത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചേട്ടനോട് അവൾക്ക് വലിയൊരു ആദരവും സ്നേഹവും തോന്നിയിരുന്നു.

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി.ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി ഞാൻ റൂമിലിരുന്ന് ഹൻസിബയോട് വീഡിയോ കോളിൽ

സംസാരിച്ച് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ആ മുഖം ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയ ആ നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു ഭാരവും സങ്കടവും തോന്നി.

കട്ടിലിൽ തലയും താഴ്ത്തി അനങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഹാളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു കസേര വലിച്ചിട്ടു.

എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു:

"എന്താടാ ഷാജു, നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്നിട്ട് ഇത്ര ദിവസമായിട്ടും മുഖത്തൊരു വാട്ടമൊക്കെ ഉള്ളതുപോലെ! സങ്കടം ഒന്നും ഇതുവരെ മാറിയില്ലേടാ?"

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ തലയുയർത്തി ചേട്ടനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

"ഇല്ല ചേട്ടാ... എന്താണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയുന്നില്ല. ഇതിനുമുമ്പൊക്കെ നാട്ടിൽ പോയിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കഴിയുമ്പോഴേക്കും ആ ഒരു മൂഡ് ഒക്കെ മാറി സാധാരണ നിലയിലാകാറുള്ളതാ.

പക്ഷേ... ഇത്തവണ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വന്നതുകൊണ്ടാണോ എന്താണെന്ന് അറിയത്തില്ല, മനസ്സിൽ നിന്ന് ആ വിങ്ങൽ മാത്രം ഒട്ടും മാറുന്നില്ല ചേട്ടാ. അവളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ഒരു വിഷമം നെഞ്ചിൽ വന്ന് അടച്ചുപിടിക്കുന്നതുപോലെ..."

അതുകേട്ട് ചേട്ടൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ എന്റെ പുറത്ത് തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു:

"ആടാ ... അതൊക്കെ വളരെ