Chapter Title : മുഹബത്ത് 12 [Vashalan]

തുറന്നുപറച്ചിൽ എന്റെയും അൻസിബയുടെയും മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു പുതിയ തിരിച്ചറിവാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.

ഞങ്ങള് മനസ്സാ ഓർത്തു—സത്യത്തിൽ ഇത്തരം ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉള്ളതുതന്നെയാണ്. പക്ഷേ ചിലർക്കിത് തുറന്നു പറയാനും അനുഭവിക്കാനും സാധിക്കുന്നു, മറ്റു ചിലർക്ക് പേടിയും മടിയും കാരണം അതിന് കഴിയാതെ പോകുന്നു.

ഞാനും അൻസിബയും തമ്മിൽ എല്ലാം മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം ഇത്രയും നല്ല രീതിയിൽ ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ

ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ അൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും അതേ ആശ്വാസവും സമാധാനവും ഞാൻ കണ്ടു.

മനസ്സിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭാരങ്ങളും മാറിയതുപോലെ, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളതും ദൃഢമായതുമായി മാറുകയായിരുന്നു അവിടെ.

ആ ചിന്തകളോടെ ഞാനും അൻസിബയും കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ ചേട്ടനും സാവധാനം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. എസിയുടെ നേർത്ത തണുപ്പിലും ഇരമ്പലിലും ആ മുറിയും അതിലെ മൂന്ന് മനുഷ്യരും പതുക്കെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി.

മനസ്സ് ശാന്തമായതുകൊണ്ട് അന്ന് പെട്ടെന്നുതന്നെ നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജാലകത്തിലൂടെ വെയിൽ പടർന്നുതുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത്.

അൻസിബ അപ്പോഴേക്കും എഴുന്നേറ്റ്

കിച്ചണിലേക്ക് പോയിരുന്നു. അവിടെനിന്ന് ചായ തിളയ്ക്കുന്ന മണം മുറിയിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ ചേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് മൊബൈലിൽ സമയം നോക്കുകയാണ്.

"ഉണർന്നോടാ ഷാജു?" എന്നെ കണ്ടതും ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു.

"ഉവ്വ് ചേട്ടാ..." ഞാൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് മടിയോടെ ഒന്ന് ശരീരം നിവർത്തുമ്പോൾ, കൈയിൽ രണ്ടു ഗ്ലാസ് ചൂടുചായയുമായി അൻസിബ മുറിയിലേക്ക് വന്നത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരി തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇട്ടിരുന്ന സാറ്റിൻ