Chapter Title : മുഹബത്ത് 2 [Vashalan]

ഞങ്ങളുടെ റൂമിലേക്ക് കൃത്യമായി

കേൾക്കുന്നുണ്ട്."

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി അവനെത്തന്നെ നോക്കി.

ഫാസിൽ വീണ്ടും തുടർന്നു: "ചേച്ചി പുതിയതായി വന്നതിന്റെ സന്തോഷവും ആവേശവുമാണെന്ന് കരുതി ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസം ഞങ്ങൾ അത് സാരമാക്കിയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഒരാഴ്ചയാകാറായി...

നിങ്ങൾക്കാണെങ്കിൽ യാതൊരു കുറവുമില്ല! രാത്രിയിൽ ചില സമയത്ത് ചെറിയ ഒച്ചയും ബഹളവും കാരണം ഞങ്ങൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവാറുണ്ട്. അതാണ് ഞങ്ങൾ രാവിലെ റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വെറുതെ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചത്.

അത് ഇത്രയും വലിയ കാര്യമാണെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല... അളിയന് കാര്യം മനസ്സിലായി കാണുമല്ലോ അല്ലേ?"

ഫാസിലിന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ടതും എന്റെ വായിലെ ഭക്ഷണം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി! ഹാളിലാകെ ഒരു നിമിഷം

വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

മറ്റുള്ളവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായോ എന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ ആകെ അമ്പരന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, ശ്രീരാഗ് വായ പൊത്തി ചിരി അടക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഇതൊക്കെ കേട്ട് തലയാട്ടി ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

ഫാസിൽ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും ചിന്തിക്കുന്നത്. അവൻ പറഞ്ഞത് വെറുതെ ആയിരുന്നില്ല, അത്രയും വലിയൊരു സത്യമായിരുന്നു! രണ്ട് റൂമുകളും അടുത്തടുത്താണ്, കിടക്കുന്നത്.

പക്ഷെ ഇത്രയും കാലം ഇവിടെ താമസിച്ചിട്ടും ശബ്ദം അപ്പുറത്തേക്ക് ഇത്രയും കേൾക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. കാരണം ഇതിനുമുൻപ് ഞങ്ങൾ ആണുങ്ങൾ എല്ലാവരും ഹാളിൽ വന്നിരുന്നാണ് വർത്തമാനം പറയുന്നതും ടിവി

കാണുന്നതുമൊക്കെ. അല്ലാതെ റൂമിൽ കയറി അടച്ചിരുന്ന് അത്രയും വലിയ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ നിന്നുള്ള ശബ്ദം അപ്പുറത്തേക്ക് കേൾക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ എന്നെങ്കിലും ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇത് അതല്ലല്ലോ! രാത്രിയിലെ ഞങ്ങളുടെ കൊഞ്ചലുകളും അവളുടെ സീൽക്കാരങ്ങളും ഒക്കെ സാധാരണ സംസാരത്തേക്കാൾ കുറച്ച് ശബ്ദം കൂടിയതായതുകൊണ്ട് അപ്പുറത്തെ മുറിയിലുള്ള അവന്മാർക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ പറ്റി എന്നുള്ള കാര്യം എനിക്ക് അപ്പോഴാണ് ശരിക്കും കത്തിയത്.

"അയ്യോ! ഇത്രയും ദിവസം ഇവർ ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ!"

ആ ചിന്ത മനസ്സിലേക്ക് വന്നതും എന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്ന വലിയൊരു നാണക്കേട് എന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു.