Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

ആ ചോദ്യം ഹൻസിബ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേട്ട മാത്രയിൽ അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ, താൻ പിടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന വലിയൊരു അത്ഭുതത്തോടും നാണത്തോടും അവൾ എന്നെത്തന്നെ

നോക്കി തരിച്ചുനിന്നു.

അത്രയും നേരം ഇക്കയോട് പറഞ്ഞ ന്യായീകരണങ്ങളൊക്കെ ഒറ്റ ചോദ്യം കൊണ്ട് പൊളിഞ്ഞു വീണതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പുറത്തുള്ളവർ കേൾക്കുമെന്ന പേടിയും സങ്കോചവും ഒരുവശത്ത് പറയുമ്പോഴും, താൻ അറിയാതെ തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ശബ്ദം കൂട്ടുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന സത്യം ഇക്ക ഇത്ര കൃത്യമായി എടുത്തു ചോദിച്ചപ്പോൾ മറുപടി

പറയാൻ അവളുടെ നാവ് വഴങ്ങിയില്ല. അവളുടെ പൂറിൽ എന്റെ വിരലുകള് നല്കുന്ന സുഖത്തില് അവള് മറുപടി പറയാന് തുനിഞ്ഞു.

"അത്... ഇക്കാ..." അവൾ വിക്കിപ്പോയി. നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നു തുടുത്തു.

"എന്തേ മറുപടിയില്ലേ?" ഞാൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലെ പിടി കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കി പൂറിൽ വിരല് ഇട്ടു ഇളക്കുന്നത് കൂട്ടി,

ശരീരത്തോട് പൂർണ്ണമായി ചേർത്തുനിർത്തി. "പുറത്തുള്ളവർ കേൾക്കുമെന്ന ആ ചിന്ത നിന്റെ ഉള്ളിൽ വരുമ്പോഴാടീ നീ അറിയാതെ നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വികാരം ഇരട്ടിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാ നീ കൂടുതൽ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി എന്നിലേക്ക് പടരുന്നത്. അല്ലാതെ ഞാൻ പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും വിത്യാസം ഉണ്ടോ?"

അവൾക്ക് അത് നിഷേധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ഉള്ളിൽ നടക്കുന്നത് ഭർത്താവ് അത്ര കൃത്യമായി വായിച്ചെടുത്തതിന്റെ അമ്പരപ്പിൽ അവൾ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ച് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ആവോളം ഒളിച്ചു.

എന്താടീ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ വയ്യേ?" ഞാൻ അവളുടെ നാണം കൊണ്ടെരിയുന്ന കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി, ഒരൽപ്പം കൂടി മുഖത്തോടു മുഖം ചേർത്തു പിടിച്ചു.

"ഇക്കാ... പ്ലീസ്, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കല്ലേ..." അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി,

വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കെഞ്ചി. "എനിക്ക്... എനിക്ക് അറിയില്ല ഇക്കാ. നിങ്ങൾ അങ്ങനെ