Chapter Title : മുഹബത്ത് 8 [Vashalan]

പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"പിന്നെ ഇല്ലാതെ മോളെ? നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ ശബ്ദം തന്നെ ധാരാളമല്ലേ! എനിക്കൊക്കെ ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പിന്നെ അവർക്ക് തോന്നാതിരിക്കുമോ? അത് വെച്ച് അവന്മാർ നിങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നത് അല്ലെ, അപ്പോള് അവരുടെ മനസ്സിലൊക്കെ പലതും ഉണ്ടാകും തീർച്ചയായും."

ഞാൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു:

"അത് ശരിയാണ് ചേട്ടാ... അവന്മാർ ഇപ്പോൾ വെക്കേഷന് പോയെങ്കിലും, അവർ ഫ്ലാറ്റിൽ ഉള്ളപ്പോൾ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നോക്കുമ്പോൾ, അവന്മാരുടെ മനസ്സിലും ഇതൊക്കെത്തന്നെയായിരിക്കും

ഓടിട്ടുണ്ടാവുക."

അൻസിബ അതുകേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുഞ്ചിരിച്ചെങ്കിലും, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടുകളിലൊന്ന് കടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി കാട്ടി.

ഞാന്: പിന്നെ അല്ലാണ്ട്... അവന്മാർ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളെ വെച്ച് വെറുതെ ഓരോന്ന് ഊഹിച്ചും കളിയാക്കിയും നടക്കാനേ സമയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അന്നൊന്നും ഇതിന്റെയൊരു ഫീൽ നമുക്ക് കിട്ടിയിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ, അവന്മാർ ആ സമയത്ത് അങ്ങനെയൊക്കെ നമ്മുടെ പുറകെ നടന്ന് കൊത്തിവലിച്ചതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ, ഇപ്പോൾ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇത്രയും ഓപ്പണായി സംസാരിക്കാനും കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാനും ഒരു മടിയും തോന്നാത്തത്..."

ഞാൻ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചു.

ചേട്ടൻ: "അതുതന്നെയാണ് കാര്യമെടോ... അവന്മാർ വെക്കേഷന് പോയി സ്ഥലം വിട്ടതോടെ നമുക്ക് കിട്ടിയ ആ ഫ്രീഡം ഇല്ലേ, അതായിരുന്നു മെയിൻ.

ഞാന്:അതേ,അന്ന് അവന്മാർ വെറുതെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെയാണ്, ഇന്ന് ചേട്ടന് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!"

രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ആവേശത്തോടെ, അൻസിബയുടെ ആ ഇരിപ്പും ശരീരത്തിന്റെ അനക്കങ്ങളും കണ്ട് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു:

"അപ്പൊ ആ പാവങ്ങൾ അറിയാതെ നമ്മൾ