Chapter Title : മുഹബത്ത് 9 [Vashalan]

രാത്രിയുടെ ബാക്കി സമയം മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. മനസ്സിൽ പലവിധ ചിന്തകളും കാമവും കുറ്റബോധവും മാറിമാറി അലയടിച്ചെങ്കിലും, ക്ഷീണം കാരണം ഞാൻ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ...

രാവിലെ നേരം വെളുത്ത് വെളിച്ചം പരന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കട്ടിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു; പുള്ളി എപ്പഴോ എണീറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ തൊട്ടരികെ അൻസിബ നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ

കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗൗരവത്തോടെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും ചോദിച്ചു:

"ഇക്കാ... എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നത്...? എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ...?"

ഞാൻ അവൾക്ക് ഉടൻ മറുപടി ഒന്നും കൊടുക്കാതെ, മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരവത്തിൽ കിടന്നു.

എന്റെ മൗനം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം കൂടി. അവൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, കവിളിലിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങവേ പതുക്കെ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:

"ഇക്കാ... ഇക്കാക്ക് എന്നോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ ഞാൻ ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ അങ്ങനെ പെരുമാറിയതും,ചേട്ടന്റെ കുണ്ണ കയ്യിൽ പിടിച്ചതുമൊക്കെ ഇക്കാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല

എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം... അതുകൊണ്ടാ എനിക്ക് ഇത്രയും സങ്കടം..."

അവൾ കരച്ചിലടക്കിക്കൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു കിടന്നു എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"ഇക്കാ, ഞാൻ അതൊന്നും മനപ്പൂർവ്വം ആഗ്രഹിച്ചതല്ല... പക്ഷേ ഇക്കാ ആദ്യം മുതലേ എന്നോട് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു തന്ന്, എന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളൊക്കെ പുറത്തെടുത്തിട്ടല്ലേ തുടങ്ങിയത്?

പിന്നെ ആ സമയത്തെ മൂഡിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയാ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക്