Chapter Title : മുകുന്ദേട്ടാ സുമിത്ര വിളിക്കുന്നു [പോക്കർ ഹാജി]

.അവിടെ കിടക്കാം ..ഇത്രേം ദിവസം ഞാനല്ലേ നോക്കിയത് ഇനീപ്പോ രണ്ടു ദിവസത്തിനായിട്ട് എന്തിനാ ..കുഞ്ഞുമായി അവിടേം ഇവിടേം ഒന്നും കിടക്കേണ്ട എന്റെ കൂടെ പോരെ ..

തിരിഞ്ഞു നടന്ന മുകുന്ദന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നാണറിയാതെ നിൽക്കുന്ന സുമിത്രയെ ആണ് കണ്ടത് .

..സുമിത്രേ വരുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ ..വേണെങ്കി വന്നാ മതി ..

അത് പറഞ്ഞ് മുകുന്ദൻ ദേഷ്യത്തോടെ നടന്നു നീങ്ങി .അധികാരത്തോടെയുള്ള മുകുന്ദന്റെ ആ പറച്ചിൽ അവളിലെ വലിയൊരു കാർമേഘത്തെ ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട് അലിയിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞു .അവളറിയാതെ അവളുടെ പാദങ്ങൾ അയാളുടെ പുറകെ നടന്നു തുടങ്ങി .

മുറിയിലെത്തിയപ്പോഴും ഇത്രയും കാലം മനസ്സിലെ തീ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കെട്ടുപോയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി .പൊട്ടിപ്പൊട്ടിക്കരയുന്ന സുമിത്രയെ നോക്കി അൽപനേരം നിർന്നിമേഷനായി നോക്കി നിന്ന മുകുന്ദന് ഒന്നും പറയുവാൻ തോന്നിയില്ല ചെയ്യുവാനും .ആ അവസ്ഥതയിൽ അവളെയൊന്നു തൊടാൻ പോലും അയാൾക്ക് ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല .

എന്തായാലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ വരവ് കൊണ്ടോരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല .മാത്രമല്ല ഇതിന്റെ പേരിൽ എല്ലാം ഇന്നിവിടെ കളഞ്ഞിട്ടു പോയാൽ പിന്നെ വീണ്ടുമൊരു കൂടിക്കാഴ്ചക്ക് മനസ്സനുവദിച്ചെന്നു വരില്ല .മുകുന്ദൻ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ച് എന്ത് പറയണം എങ്ങനെ തുടങ്ങണം അവസാനം രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് മുകുന്ദൻ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീരിനെ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .

..കരയാതിരിക്കൂ അതിനുമാത്രം എന്താണിവിടെ ഉണ്ടായേ .എനിക്കൊരു പരിഭവവുമില്ല പരാതിയുമില്ല ..

അയാളുടെ ആ പ്രവൃത്തി അവളെ നിലയില്ലാ കയത്തിൽ നിന്നാരോ പിടിച്ചുയർത്തിയ പോലെ ആയിരുന്നു .

അവരെ റൂമിലാക്കി മുകുന്ദൻ കഴിക്കാനുള്ളത് മേടിക്കാനായി പോയി .അയാളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും മുകുന്ദേട്ടാ എന്നുള്ള വിളി അലയടിക്കുകയായിരുന്നു .ഇന്നുവരെ തന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ല .എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത അയാൾക്ക് ആ വിളിയിൽ തോന്നി .ഒരു നിസ്സഹായ ആയ പെണ്ണിൻറെ പ്രതീക്ഷകൾ ചാലിച്ച വിളി .അയാൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ കഴിക്കാനുള്ളത് മേടിച്ച് റൂമിലേക്ക് പോയി .ആ സമയം കൊണ്ട് സുമിത്ര കുഞ്ഞിനെ കട്ടിലിലേക്ക് ഉറക്കി കിടത്തിയിട്ട് കുളിക്കാനായി പോയിരുന്നു .മുകുന്ദൻ നിഷ്കളങ്കമായി ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി