Chapter Title : മുറിവേറ്റ മനസ്സുകൾ 1 [ഋഷി]

ആഹാരം കഴിക്കണതെന്ന്. നുള്ളിത്തിന്നുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

എന്താടീ ഒപ്പമിരുന്നാല്! കുണ്ടി തേഞ്ഞുപോവുമോ? ഞാൻ ബെഞ്ചിൻ്റെ പിന്നിലേക്കു തള്ളി നിന്ന കുണ്ടിക്കാഞ്ഞൊരടി കൊടുത്തു.

ആഹ്! ഈ സാറ്! അവൾ കുണ്ടി തിരുമ്മി. ആ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വന്നു മാഞ്ഞു...

ഏതായാലും ചാപ്പാടും കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ബീഡിക്കു തീപ്പറ്റിച്ച് പേപ്പറു നോക്കി.

ഞാൻ പോവാണേ! ഉച്ചയ്ക്കലത്തത് ഒണ്ടാക്കീട്ടൊണ്ട്. കഴിച്ചിട്ട് ബാക്കി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ചേക്കണേ! അവൾ ഒഴുകിയകന്നു. മെലിഞ്ഞ പെണ്ണാണേലും കുണ്ടി വല്ല്യതാണ്. മൊലേം. നാടൻ സ്ത്രീ. ഒരു ജാഡയുമില്ല. പിന്നെ എന്താണേലും മുഖത്തുനോക്കിപ്പറയും.

ഇവിടെ വന്നിട്ട് ആറു മാസമായി. അമ്പലക്കുളത്തിൽ കാലത്തെണീറ്റാൽ പോയി നീന്തിക്കുളിക്കും. ഇല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ തൊടിയിലൂടങ്ങനെ നടക്കും. കൈവിരലുകളിൽ ആവശ്യമില്ലാത്ത പിരുപിരുപ്പു കേറുമ്പം കൈക്കോട്ടെടുക്കും.

തെങ്ങിനു തടമിടൽ, വാഴക്കന്നു പിരിച്ചുവെക്കൽ. എൻ്റെ വാഴത്തോട്ടം സ്വന്തമായി നട്ടുവളർത്തിയതാണ്!

കുഴിയെടുത്ത് ചാണകപ്പൊടി, വേപ്പിൻ പിണ്ണാക്ക്, എല്ലുപൊടി എന്നിവ ഇട്ട് നിറയ്ക്കുക. കന്ന് നേരെ നിറുത്തി നടുക. ഇത്രേയുള്ളു സങ്ങതി!

അങ്ങനെ ജീവിതം സുന്ദര സുരഭിലമായി പുരോഗമിക്കുമ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ റോഡ്ബ്ലോക്ക്... പൊടിയരിക്കഞ്ഞിയിൽ കല്ലുകടി...

സാവിത്രീമേനോൻ! നാട്ടുകാരുടെ സാവിത്രിയമ്മ! നാല്പത്തിരണ്ടു വയസ്സ്. ദുഷ്ട മനസ്സായതോണ്ട് ഒറ്റ മുടിയും നരച്ചിട്ടില്ല. ആറു മാസം മോൻ്റെയൊപ്പം മലേഷ്യയിലായിരുന്നു. എൻ്റെ അയൽപ്പക്കം.

മിസ്റ്റർ രവീ! ആദ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടൽ! അതോ ഏറ്റുമുട്ടലോ? നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്ക്! അല്ല പിന്നെ!

ആരാണാവോ? ഞാൻ തിരക്കി.

ഞാൻ സാവിത്രി.

മോശം പറയരുതല്ലോ. ഇരു നിറം. ഒത്ത ഉയരം. നല്ല വടിവൊത്ത മാംസളമായ ശരീരം. ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. ആ വലിയ കണ്ണുകൾ ഒരു മുണ്ടുമാത്രമുടുത്ത എൻ്റെ മേലാകെയൊന്നുഴിഞ്ഞു.

നിങ്ങളുടെ തെങ്ങ് എൻ്റെ