Chapter Title : മുറിവേറ്റ മനസ്സുകൾ 1 [ഋഷി]

ഓലയുമൊക്കെ മാറി. കറൻ്റു വന്നു.

അടുത്ത ദിവസം കൊന്നത്തെങ്ങുകളുടെ ഓല വെട്ടാൻ ഞാൻ കയറി. വലിയ പൊക്കമില്ല. പഴയ കഥ ഓർമ്മയൊള്ളതോണ്ട് വിജയമ്മേം ഞാനും കൂടി കോണിയും താങ്ങി തെങ്ങിൽ ചാരി.

ഓരോന്നായി ഓലകൾ വെട്ടിയിട്ടു. മൂന്നു തെങ്ങുകൾ. വിജയമ്മ സ്ഥലം വിട്ടു.

നാലാമത്തെ തെങ്ങിൽ കേറിയപ്പോൾ! ഡാ ചെക്കാ!

താഴെ സാവിത്രിയമ്മ നിൽക്കുന്നു!

“ഇറങ്ങടാ. ഞാൻ ആളെ വിളിക്കാം.”

എൻ്റേച്ചീ! കറൻ്റു പോവാതെ നോക്കണ്ടേ! അതാണ്.

ശരി ശരി. നീ നേരേ നോക്കിയിറങ്ങടാ!

ഞാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കാല് വഴുതി. അവർ പിടിച്ചു. എന്റെ നെഞ്ച് അവരുടെ മുഴുത്ത മുലകളിൽ തട്ടിയമർന്നു. ഒരു നിമിഷം. പിന്നെ അവർ പിന്നോട്ട് മാറി.

“തൊടരുത്.”

“ഞാൻ തൊട്ടില്ല. വീണതാണ്.”

ആണുങ്ങടെ സ്ഥിരം വാചകം. കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുച്ഛം.

“എല്ലാ പുരുഷന്മാരും അങ്ങനെ പറയും.”

എനിക്കു ദേഷ്യം വന്നു.

“എല്ലാ സ്ത്രീകളും ഒരേപോലെയല്ല. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും ഒരേപോലെയുമല്ല. നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് നിങ്ങളെ അടിച്ചു എന്ന് കേട്ടു. പിന്നെ ബന്ധം വഷളായതിന് ഞാനെന്തു ചെയ്യും?”

അവരുടെ കൈ വിറച്ചു. “ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

“വിജയമ്മ. നുണയല്ല.”

സാവിത്രിയമ്മ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ആ ചന്തികൾ കോപത്തിൽ തുളുമ്പി.

രാത്രി മല്ലിക വന്നു. വാതിൽക്കൽ നിന്നു.

“ഏട്ടാ, കുഞ്ഞമ്മ കരയുവാണ്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ അവർക്ക് ആരെയും വിശ്വാസമില്ല.

ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

മല്ലിക അടുത്തുവന്നു. “ഏട്ടന് ഇഷ്ടമാണോ കുഞ്ഞമ്മയെ?

ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ അവരെ വിടണം. അവർ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് മടുത്തുകാണും ചേട്ടാ. പാവം. പക്ഷേ പറയില്ല.”

മഴ പെയ്ത രാത്രിയായിരുന്നു