Chapter Title : നാലുമണിപ്പൂക്കൾ 3 [ഷജ്നാദേവി]

പലതും..

"നിക്ക്ണ്ടായ്ട്ടെന്താ കാര്യം അനക്ക്ല്ലല്ലോ?"

"ഇണ്ട്! ചേച്ചി പറഞ്ഞിലേ? എല്ലോം വെലിച്ചെറിയാന്ന്? ഞാന്പ്പോ എന്തിനും റെഡ്യാ.‌.എന്തിനും"

അത് കേട്ട് സംഗീതയ്ക്കുള്ളിൽ കുളിര് കോരി. കാത്തിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും പറയണമെന്നുണ്ട് ശബ്ദം പുറത്ത് വരുന്നില്ല! അവനോട് ചായ്ഞ്ഞിരിക്കണമെന്നുണ്ട്..,കഴിയുന്നില്ല.

അവൾ ഒന്ന് മൂളി തലകുനിച്ച് അവനെ നോക്കാതെ പതിഞ്ഞ് നടന്നു.

"ഒന്ന്ണ്ട് വന്നേ" അവളവനെ ഇടവഴിയിലേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവൻ വന്നതും സംഗീതയുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു, അവനെ കാണാനാവുന്നില്ല. തൊണ്ടയിടറുന്നു, ഒന്നുരിയാടാനാവുന്നില്ല!

"എന്തേ ചേച്ച്യേ?" അംജദ് കൂസലില്ലാതെ ചോദിച്ചു.

"അനക്കെന്തേലും പറയാണ്ടാ?"

"ചേച്ചി പറയ്"

"ഇനി ചേച്ചീന്ന് വിളിക്കണ്ട..ഇക്ക്ഷ്ടാ!"

"സത്യാ ചേച്ച്യെ? അല്ല സം‌..ഗീ..തേ" അവന് പെട്ടെന്നങ്ങിനെയൊന്ന് വിളിക്കാനൊരു മടിയായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം അങ്ങിനെ വിളിച്ച് ശീലിച്ചത് കൊണ്ടാവാം.

"ഇന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ?" അവൻ ബാഗ് ശരിയാക്കി ചോദിച്ചു.

"വേറൊന്നും പറയാല്ലേ അംജദേ?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്ന് സംവൃതയേക്കാൾ എത്രയോ സുന്ദരമായിരിക്കുന്നു.

"ഇണ്ട് കൊറേ നേരങ്ങ്നെ നിന്നാ ആരേലും കണ്ടാലോ?"

"പിന്നെന്താ ചിയ്യാ?" അവൾ വിഷമിച്ച് ചുണ്ടുകൾ മലർന്നു.

"അറിയുല്ല"

"ഇയ്യ് പാടത്ത് കളിക്കാൻ വരുല്ലേ? അപ്പോ ഇന്ന് കളിക്കാണ്ട് വാഴത്തോട്ടത്തീക്ക് വരോ?"

"ചേച്ചിക്ക് പേടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വെരാ.. അല്ല സംഗീതക്ക്" അവൻ തിരുത്തിയത് കണ്ട് അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ചില്ലുപാത്രം വീണുടയുന്നത് പോലെ അതിമനോഹരം തന്നെ. ഒന്നും കുറവില്ല. കൂടുതലായിട്ടെന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സൗന്ദര്യം മാത്രമാണ്.

"പേടിക്കേ... അംജദിനേ?" അവളുടെ ചിരി‌‌ മായുന്നേയുള്ളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേൾക്കാൻ സുഖമുള്ളൊരു ചോദ്യമായിരുന്നത്. നിളയൊഴുകും പോൽ സുന്ദരമായ സ്വരം!

"ആരേലും കാണോന്ന് പേടിണ്ടാന്ന്"

"പിന്നേ..ആര് കണ്ടാലും കൊഴപ്പൊന്നുല്ല"

"ന്നാ ഞാൻ വരാ"

"ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം"

"ഉം.."

അവർ