Chapter Title : നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ 2 [ജഗൻ]

എന്ത് പണ്ണാനാണ്? നാൻസിയുടെ ഈ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ തണുത്ത സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് പച്ചയായ കാമത്തിന്റെ കരുത്താണ്. ഇവൾ ഇന്ന് അനുഭവിച്ച സുഖം നീ നിന്റെ ആയുസ്സു മുഴുവൻ ശ്രമിച്ചാലും കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല."

നാൻസി തലയണയിൽ മുഖം അമർത്തി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അച്ചന്റെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ തോമസിന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു. തോമസിനെ ശകാരിക്കുമ്പോഴും നാൻസിയുടെ ശാരീരിക പൂർണ്ണതയെ അച്ചൻ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. അത് തോമസിന് ഒരുതരം വിചിത്രമായ വേദനയും അതേസമയം ഒരു നിഗൂഢമായ സംതൃപ്തിയും നൽകി.

നാൻസി തോമസിനെ ശപിച്ചു. "നിങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യനാണോ? എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരുവന് കാഴ്ചവെക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി? നമ്മുടെ മക്കളെ ഓർത്തെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് ഇത് ചെയ്യാതിരിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?" അവളുടെ ശാപവാക്കുകൾ കേട്ട് തോമസ് തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഒടുവിൽ, തളർന്നുപോയ നാൻസിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് തോമസ് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. രാത്രി മുഴുവൻ നാൻസി കരച്ചിലായിരുന്നു. തോമസ് അവളോട് മിണ്ടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ആ രണ്ടു മണിക്കൂർ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ എന്താണ് നടന്നത്?

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ നാൻസി ഉറക്കമുണരുന്നതിനു മുൻപേ തോമസ് പള്ളിയിലേക്ക് ഓടി. ഫാദർ മാത്യുവിനെ കാണണം. അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ നിമിഷത്തെയും വിവരണം കേൾക്കണം.

ഫാദർ മാത്യു തന്റെ മുറിയിൽ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. തോമസിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്റെ കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താ തോമസേ?" അച്ചൻ ചോദിച്ചു.

അച്ചോ എനിക്കറിയണം ഇന്നലെ എന്താ സംഭവിച്ചത്?

തോമസ് കസേരയിൽ ഇരുന്നു, അവന്റെ കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. അച്ചൻ സാവധാനം