Chapter Title : നന്മ നിറഞ്ഞവൾ ഷെമീന 6

തൊട്ടടുത്താണ്.  ഞാൻ നബീലിനോട് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ : ഇങ്ങനെ തിരക്കാകും എന്ന് വിചാരിച്ചില്ല.

നബീൽ : ഞങ്ങളും.

വിഷ്ണു : രാത്രി ഇനിയും ട്രെയിനുകൾ ഒരുപാടുണ്ട്.  പക്ഷെ നമ്മുക്ക് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്തൽക്കുന്നതു അപകടം ആണ്.

നബീൽ : നീയെന്താ ആ തിരക്കിൽ എന്നെ നോക്കിയത് ?

ഞാൻ : ഒന്നുമില്ല.

വിഷ്ണു : എന്തെ ? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ ? പറ.

നബീൽ : ഒന്നുമില്ല.  നീ ഇനി വെറുതെ പ്രശനം ഒന്നു ഉണ്ടാക്കണ്ട.  നമ്മുടെ കൂടെ ഒരു പെണ്ണുണ്ട്.  അവൾ എപ്പോഴും സുരഷിതയായിരിക്കണം.

ഞാൻ മെല്ലെ നബീലിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു.

വിഷ്ണു : നീ ആരാ എന്ന് പറ.  ഞാൻ പ്രശ്നം ഒന്നു ഉണ്ടാക്കില്ല.  വെറുതെ അറിഞ്ഞിരിക്കാനാ.

ഞാൻ നബീലിനെ നോക്കി അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞോളാണ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു കണ്ണുനീർ വന്നു.  നബീൽ അതു തുടച്ചു തന്നു.

ഞാൻ : ആരാ എന്നൊന്നും അറിയില്ല.  അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ ആണ്.

ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ബംഗാളി എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

വിഷ്ണു : ആൾ ആരാണെന്നു മനസിലായി.  ഞാൻ കൊടുത്തോളാം.  നീ വിഷമിക്കണ്ട.

ഞാൻ : നമ്മൾ എപ്പോഴാ അവിടെ എത്തുക ?

വിഷ്ണു നബീൽ പരസ്പരം നോക്കി.  എന്നിട്ട്‌ പറഞ്ഞു.

നബീൽ : ഒരു 2.30 മണിയാകും.

ഞാൻ : അത്രയും ദൂരം ഉണ്ടോ ?

വിഷ്ണു : ഇല്ലാതെപിന്നെ.  തമിഴ്നാട്ടിൽ അല്ലെ.  എന്തെ ?

ഞാൻ : അത്രയും നേരം നില്കണ്ടേ നമ്മൾ.

വിഷ്ണു: ചിലപ്പോ