Chapter Title : നീലച്ചിറകുള്ള മോഹങ്ങൾ 2 [ഒലിവർ]

കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അത്ര സുന്ദരിയല്ലെങ്കിൽ പോലും, മലർന്ന ചുവന്നു തുടുത്ത ആ ചുണ്ടുകൾ കണ്ടാൽ ആരും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും. തടിച്ച തുടകളും നിറഞ്ഞ ശരീരവും എല്ലാം കൂടി ഒരു പാകം വന്ന സ്ത്രീയുടെ സൗന്ദര്യം അവർക്ക് നൽകുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തെ എങ്ങനെ പ്രദർശിപ്പിക്കണമെന്നും അത് മറ്റുള്ളവരിൽ എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാക്കുമെന്നും അവർക്ക് നന്നായി അറിയാമെന്ന് അവരുടെ ഓരോ ചലനവും വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നടത്തത്തിന് പോലും വല്ലാത്തൊരു ആനചന്തമുണ്ടായിരുന്നു.

​കാർ കണ്ടതും ഗീതയുടെ മുഖത്ത് നല്ലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അവർ പോയത് കാറിന്റെ പിൻവാതിലിന് അടുത്തേക്കല്ല, പകരം മുന്നിലെ പാസഞ്ചർ വിൻഡോയ്ക്ക് അരികിലേക്കാണ്. ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാൻ വേണ്ടി അവരൊന്ന് കുനിഞ്ഞതും ടോപ്പിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കണ്ണുപോയ ഗോകുൽ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി.

​“ഓ! അരവിന്ദ് പറഞ്ഞ ഡ്രൈവർ നീയായിരുന്നോ?” തൃശ്ശൂർ ചുവ കലർന്ന ആ സ്വരത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ഈണമുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല കേട്ടോ. ഞാൻ കരുതിയത്...” ബാക്കി പൂർത്തിയാക്കാതെ അവരൊന്ന് നിവർന്നു നിന്നു. “ഞാൻ ഗീത.”

​“ ഓക്കെ മാഡം... ഞാൻ ഗോകുൽ,” അവൻ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് തലയാട്ടി.

​“ഓ! ഈ മാഡമെന്നൊക്കെ വിളിച്ച് എന്നെ അങ്ങ് പൊക്കല്ലേ,” അവർ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കയ്യിലെ മൂന്ന് സ്വർണ്ണവളകളും ആ ചിരിക്കൊപ്പം ചെറുതായി കിലുങ്ങി. “ഗീതയെന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. സീനിയറാണെങ്കിലും നമ്മളൊക്കെ ശമ്പളക്കാര് തന്നെയാ. ഇനി നിനക്കങ്ങനെ വിളിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ‘ഗീതേച്ചി’ എന്ന് വിളിച്ചോ.” അനുപമയുടെ നെഞ്ചിൽ കനലായി നിൽക്കുന്ന ആ പേര് അവർ അത്ര കൂളായിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കഴുത്തറുക്കുന്ന ഇനമാണ് ഈ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാവും.

​ശീലിച്ചുപോയ മര്യാദയോടെ പുറകിലെ ഡോർ തുറന്നുകൊടുക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “സീറ്റ് ഇതാണ് മാഡം.”

​“ഓ.. ദേ പിന്നേം മാഡം!,” അവർ കൈ വീശി. “ഞാൻ മുന്നിലിരുന്നോളാം. ദൂരയാത്രയല്ലേ, പിന്നിലിരുന്നാൽ എനിക്ക് ഉറക്കം വരും... തന്നെയുമല്ല,” അവർ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു, “മുന്നിലിരുന്നാൽ നമുക്ക് ഓരോന്ന് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞുമിരിക്കാമല്ലോ.”

​അവനൊന്ന് പകച്ചുനിന്നു.

​“എന്താ സാറിന് എന്നെ മുന്നിലിരുത്താൻ മടിയാണോ? മടിയിൽ ഒന്നുമിരുത്തണ്ട... മുന്നിലിരുത്തിയാ മതി!” ആ ഓവർ സ്മാർട്ട്നെസ്സ് കണ്ടപ്പോൾ ഗോകുലിന് നല്ല