Chapter Title : നീരജയുടെ പരിണാമം [അനിമോൻ]

എന്നോട് മിണ്ടാൻ വന്നാലും ഞാൻ അയാളോട് മിണ്ടാൻ ചെന്നാലും എന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം നോക്കും വീട്ടുകാർക്ക് അയാളോട് ഒരു വിധ്വേഷവും ഇല്ല ബട്ട് ഇവൾക്ക് അയാളെ ഇഷ്ട്ടം അല്ല അതിന്റെ കാരണവും ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടില്ല അതിന്റെ ആവശ്യവും എനിക്ക് വന്നിട്ടില്ല .

ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തൊക്കയോ ഫീൽ ചെയ്യുവാ .

ഇന്ന് ആ സി ഐ പെണ്ണുമ്പിള്ളയോട് എന്റ പെണ്ണ് അവന്മാർ പറഞ്ഞ കാര്യം പറഞ്ഞത് എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോർണറിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു .

ടാ അളിയാ നീ മുന്നിൽ കയറിയാൽ മതി എനിക്ക് ഇവളുടെ ബേക്ക് കണ്ടിട്ട് പിന്നിൽ കയറ്റാനാ തോന്നുന്നെ ഇതൊരു ആറ്റം ചരക്ക് തന്നെ എന്റെ പൊന്നോ ….

ടാ എന്താടാ ആലോചിക്കുന്നെ നീരജയുടെ ചോത്യം കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കവേ .

അവൾ എന്താന്ന് കൈകൊണ്ടും മുഖഭാവം കൊണ്ടും എന്നോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ …

എന്റെ ഉത്തരം : അഴക് ആപത്ത് ആണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്തോട്ടും നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയ അന്നുതൊട്ട് ഇന്നേവരെ അനുഭവിച്ചു അറിയുവാ ആ പിള്ളേർ പറഞ്ഞപോലെ നീ ഒരു ആറ്റം ചരക്കാ എന്റെ നീരജേ ..വെളുത്തുതുടുത്ത് മുന്നഴകും പിന്നഴകും നീളമുള്ള കാർകൂന്തലും നിന്റെ മുന്നിൽ മേക്കപ്പ് ഇട്ട് വിലസുന്ന സിനിമാ നടിമാർ ഒന്നും അല്ല ചിലപ്പോൾ നിന്റെ നിറം കാണുമ്പോൾ തോന്നും നീ വല്ല സായിപ്പിനും ഞാൻ അത് പറയാതെ

ഇനി ഞാൻ എന്തൊക്കെ കാണാൻ കിടക്കുവാ .. നീരുമോളെ …

ഇതൊക്കെ കേട്ടുകൊണ്ട് നീരജ എന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ നോക്കി ഇരിക്കെ .

ഞാനും അയ്യോ അരുതാത്തതാണോ ഞാൻ

പറഞ്ഞേ എന്ന് ആലോചിരിക്കെ .

അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരിയെന്ന റോസാപ്പൂ മൊട്ടു വിരിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ആശ്വാസം ആയി .

നീരജ : എടാ തയ്യൽ കാരൻ വിശ്വനാഥന്റെ മോൻ വിനോദ്ദേ നിന്നെ പ്രേമിച്ചകൊണ്ടല്ല എന്റെ ടീച്ചർമാരായ അച്ഛനും അമ്മയും നിനക്ക് എന്നെ കെട്ടിച്ചു തന്നത് നീ ഒരു ബാങ്ക് മേനേജർ ആയകൊണ്ടാ ഇല്ലേൽ ആ ഭാർഗവൻ