Chapter Title : നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 2 [മരിയ]

തോന്നുന്നു. Ocean blue കല്ല് പതിപ്പിച്ച ചെറിയ കമ്മൽ .

ഞാനത് തുറന്നു നോക്കിയെങ്കിലും ഒരു thanks പോലും പറയാതെ എടുത്തു ബാഗിൽ വെക്കാൻ നോക്കി.

അന്നേരം തന്നെ അയാളെന്റെ കൈ ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് ആ box തിരികെ വാങ്ങി കമ്മൽ പുറത്തെടുത്തു. രണ്ടു കാതിലും ബലമായി തന്നെ കമ്മൽ ഇട്ടു തന്നു. പിന്നെ കവിളിൽ പിടിച്ചു രണ്ടു കാതും നോക്കി.

"കൊള്ളാം."

കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ നേരെയിരുന്നു. വണ്ടി നേരെ പോയത് ഫ്ലാറ്റിലേക്കായിരുന്നു.

എന്റെ സാധനങ്ങളുമായി ആലീസ് പിന്നാലെ വന്നു. എല്ലാം എനിക്ക് കൈമാറി അവൾ പിരിയുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. കാര്യം എന്തൊക്കെ ആണെങ്കിലും എനിക്കവളെ പിരിയണം എന്നില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളെന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. അവൾ തന്ന ബുക്‌സും പിടിച്ചു ഞാൻ കുറേ നേരം ആ നിൽപ് നിന്നു.

കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ജോണും തിരികെ പോയി. ഞാനും മെയ്ഡും മാത്രമായി. കലശലായ വയറുവേദന കൊണ്ട് ഞാൻ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് കോളേജിൽ പോയില്ല. ആരും എന്നെ വിളിച്ചു പോലും ചോദിച്ചില്ല, എന്താ വരാത്തത് എന്ന്. എനിക്കതിൽ അതിശയമൊന്നും തോന്നിയില്ല. എല്ലാവരും എന്നോടങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

എന്നാൽ രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം അങ്ങേരു വീട്ടിൽ വന്നു. ഞാനിപ്പോൾ സാർ എന്ന് വിളിക്കാറില്ല. ജോൺ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കും. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് കുരു പൊട്ടുമെന്നറിയാം അത് കൊണ്ട് തന്നെ.

മെയ്ഡിനോട്‌ എന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അന്വേഷിച്ചു.

"നാളെ ക്ലാസ്സിൽ കാണാം."

ഇതും പറഞ്ഞു അയാൾ ഇറങ്ങി പോയി.

അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് ഇനി ഇങ്ങേരെ ക്ലാസ്സിൽ കാണുമ്പോഴുള്ള awkwardness ഞാനെങ്ങനെ സഹിക്കും എന്നോർത്തത്.

അതിലും പേടി ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലുള്ള പുകിലോർത്തായിരുന്നു.

എന്തായാലും അടുത്ത ദിവസം താരതമ്യേന നല്ലതായിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി, എന്താണ് വരാത്തത് എന്നെല്ലാം കൂട്ടുകാർ ചോദിച്ചു, വയറുവേദനയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. അത്രയേ നടന്നുള്ളു.

എന്നാലും ക്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോഴുള്ള ജോണിന്റെ നോട്ടം അസഹനീയമായിരുന്നു. ശീലമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്. രണ്ടു കൊല്ലമായി ഇങ്ങേരുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നുവരെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടില്ല, മനസ്സിലായോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടില്ല... ഇന്നിപ്പോൾ ആ