Chapter Title : നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 2 [മരിയ]

ഞാനങ്ങു പോയേക്കാം എന്നോർത്തു.

"Neha, come in "

അയാൾ അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞു. ഭാഗ്യം.... ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നിരുന്നു.

ആ ഒരാഴ്ച്ച ഇത് തന്നെയാരുന്നു അവസ്ഥ. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞ മെയ്ഡ് വന്നതേയില്ല. എനിക്ക് പഠിക്കാൻ സമയമില്ലാതായി. രാവിലേ എണീറ്റ് ഉച്ചക്ക് ഫുഡ്‌ ഉണ്ടാക്കണം, വൈകുന്നേരം വന്നിട്ട് രാത്രിയിലേക്കും. അതിനിടക്ക് ക്ലീനിങ്..

എന്റെ കൈയെല്ലാം നിറയെ പച്ചക്കറി അരിഞ്ഞ പാടായി. രാവിലേ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു. പുറത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം എന്നു വെച്ചാൽ അതിനുള്ള പൈസ അച്ഛനോട് എന്തു പറഞ്ഞു വാങ്ങിക്കും. അച്ഛന്റെ വിചാരം ഇപ്പോഴും ഹോസ്റ്റലിൽ ആണെന്നല്ലേ...

ഒരാഴ്ച്ചത്തെ ജീവിതം നരകതുല്യമായിരുന്നു. എനിക്കെല്ലാവരോടും വെറുപ്പു തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ച് അയാളോട്.

വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം അയാൾ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വന്നു. ഞാൻ നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി നിന്നു.

"ഇതാ, fourth sem ന്റെ ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്സ്."

ഞാനാ ബുക്സ് എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

"എനിക്കിപ്പോ ഇതല്ല വേണ്ടത്. വിം ഇല്ലേ? അത് കൊണ്ടു വാ... പിന്നെ കുറച്ചു പച്ചക്കറി. അതാണല്ലോ ഇപ്പോ എന്റെ ജോലി. തന്നോടൊക്കെ ഞാൻ എന്ത് ദ്രോഹം ചെയ്തേടോ???
അപ്പനും അമ്മയും രണ്ട് വഴിക്കാണ്. ഒന്നിച്ച് നിന്നാൽ എന്നും വഴക്ക്. അങ്ങനൊരു വീട്ടിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് പ്ലസ് ടുവിന് എല്ലാ വിഷയത്തിലും full mark വാങ്ങാൻ ഞാൻ എന്തു മാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നറിയാവോ? കയ്യും കാലും പിടിച്ചാണ് റിപീറ്റ് ചെയ്തതും ഈ കോളേജിൽ ജോയിൻ ചെയ്തതും.
എന്നിട്ട് താനെന്താ എന്നോട് ചെയ്തത്? പേപ്പർ പോലും നോക്കാതെ എന്നെ തോൽപ്പിക്കുന്നു, അറ്റെൻഡൻസ് കളയുന്നു, പുറത്തു നിർത്തുന്നു...
നാട്ടിൽ മൊത്തം ചീത്തപ്പേരാണ് എന്റെ ഫാമിലിനെ പറ്റി. അങ്ങനൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഒരുത്തന്റേം പേരു ചേർത്ത് പറയിപ്പിക്കാതെയാണ് കഴിഞ്ഞ 20 കൊല്ലം ഞാൻ ജീവിച്ചത്. താൻ കാരണം, തന്റെ torture താങ്ങാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രം ആണ് ഞാനിപ്പോ ഇങ്ങനെയായത്. എന്നോടിങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യാൻ ഞാനെന്ത് തെറ്റാ തന്നോട് ചെയ്തത്? എന്റെ അച്ഛൻ തന്റെ കൂടെ പഠിച്ച സമയത്ത് വല്ലതും ചെയ്തെങ്കിൽ അങ്ങേരോട് പോയി