Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 17 [കാവൽക്കാരൻ]

ശക്തിയുണ്ട്. അത് എന്റെ മുടിയിഴകളെ വല്ലാതെ ഉലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാൻ പടിഞ്ഞാറൻ ദിശയിലേക്ക് കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോക്കിയിരുന്നു.

സൂര്യൻ...

അതൊരു സാധാരണ അസ്തമയമായിരുന്നില്ല. ചക്രവാളത്തിൽ ചോര കലങ്ങിയതുപോലെ ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു.

മേഘക്കീറുകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യൻ അവസാനമായി ഭൂമിയെ നോക്കി യാത്ര പറയുകയാണ്. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചം എന്റെ മുഖത്ത് വീണപ്പോൾ, എന്നിലെ പഴയ ഞാനിനെ അത് പതിയെ മായ്ച്ചുകളയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ആകാശത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കൂട്ടം പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ചുകൊണ്ട് ഉയർന്നു പൊങ്ങിയത്.

അവയുടെ കരച്ചിലിന് വല്ലാത്തൊരു കാഠിന്യമുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ കേൾക്കാറുള്ള കിളിനാദമായിരുന്നില്ല അത്;

മറിച്ച് എന്തോ ആപത്ത് വരാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചന നൽകുന്ന, കർണ്ണകഠോരമായ ശബ്ദം.

കറുത്ത നിഴലുകൾ പോലെ അവ ആ ചുവന്ന ആകാശത്തിലൂടെ വട്ടം ചുറ്റി പറന്നു.

കാഴ്ചകൾ പിന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോകുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ചില അശുഭലക്ഷണങ്ങളിൽ ഉടക്കി.

ദൂരെ പാടവരമ്പത്ത്, ഇലകൾ മുഴുവൻ കൊഴിഞ്ഞുപോയ, ഉണങ്ങി മുരടിച്ച ഒരു ഒറ്റമരം...

അതിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഒട്ടും അനങ്ങാതെ, താഴേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കഴുകൻ. ട്രെയിനിന്റെ വേഗതയിലും അതിന്റെ കൂർപ്പിച്ച നോട്ടം എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ തോന്നി.

തൊട്ടപ്പുറത്ത്, വിജനമായ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ കറുത്ത കൊടിപോലെ എന്തോ ഒന്ന് കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു.

പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലെ കാറ്റിന്റെ ഗതി മാറി. അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുളിർമ്മ മാറി, വല്ലാത്തൊരു രൂക്ഷഗന്ധം... പഴകിയ മാംസം ചീഞ്ഞഴുകുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു നാറ്റം കാറ്റിലൂടെ എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി.

ഞാൻ വേഗം മൂക്ക് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

ദൂരെ എവിടെയോ നിന്ന് ഒരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ ശബ്ദം ട്രെയിനിന്റെ