Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 17 [കാവൽക്കാരൻ]

ഇരുണ്ട വയലറ്റും നീലയും പച്ചയുമൊക്കെ കലർന്ന ഒരു അപൂർവ്വ നിറം.

ആ വള്ളികൾക്കിടയിൽ... എന്താ അതിനേ പറയുക, ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചിട്ടും ഞാൻ കാണാത്ത തരം പൂക്കൾ!

ചിലത് രക്തചുവപ്പിൽ, ചിലത് സ്വർണ്ണ വർണ്ണത്തിൽ, മറ്റുചിലത് തിളങ്ങുന്ന വെള്ളനിറത്തിൽ... ആയിരക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ താഴെ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെയുണ്ടായിരുന്നു അവയെ കാണാൻ..

ഓരോ പൂവിനും ഓരോ മുഖമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. കാറ്റില്ലാതിരുന്നിട്ടും ആ പൂക്കൾ മെല്ലെ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവ നമ്മളോട് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് പോലെ.

അവയിൽ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന വല്ലാത്തൊരു സുഗന്ധം... അത് ഞങ്ങളെ മദിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്ന ആ ഗന്ധം ശ്വസിച്ചപ്പോൾ, അതുവരെ അനുഭവിച്ച ഭയവും ക്ഷീണവും എല്ലാം എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയി.

പുറത്ത് ആ മല ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണെങ്കിൽ, അതിനുള്ളിൽ അതൊരു ശാന്തമായ അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നു.

വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത... പക്ഷേ അത് പേടിപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദതയല്ല, ഒരു സ്വാഗ്ഗത്തിനുള്ളിൽ കയറിയാലെന്ന പോലെയുള്ള ശാന്തത.

നമ്മൾ മൂന്നുപേരും അവിശ്വസനീയതയോടെ ആ പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു....

പെട്ടെന്നാണ് നിധി അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ എല്ലാം കൂടി ചെന്നു ചേരുന്നത് ഒരൊറ്റ ബിന്ദുവിലേക്കാണ്. ആ അറയുടെ ഒത്ത നടുക്ക്, പൂക്കൾ കൊണ്ട് മെനഞ്ഞെടുത്ത ഒരു പീഠം പോലെ ഒരിടം...""""

""""ആ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിന്റെ ഒത്ത നടുക്കായി... ഒരു ചെറിയ ദ്വാരം നമ്മൾ കണ്ടു.....

സാധാരണ ഇരുട്ടിലേക്കാണ് ദ്വാരങ്ങൾ തുറക്കാറുള്ളത്. പക്ഷേ, ഇതിനുള്ളിൽ... ഇതിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒരു പ്രകാശം അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആഴക്കടലിലെ ഏതോ അപൂർവ്വ രത്നം തിളങ്ങുന്നതുപോലെ, ഒരേസമയം ആകർഷിക്കുന്നതും എന്നാൽ അടുക്കാൻ ഭയം തോന്നുന്നതുമായ ഒരു വിചിത്രമായ നീല വെളിച്ചം.