Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 18 [കാവൽക്കാരൻ]

മന്നിപ്പിങ്കെ..."

(സോറി... അറിയാതെ ഒച്ചയിട്ടു പോയി... ക്ഷമിക്കണം...)

അവൾ അയാളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് ക്ഷമാപണം നടത്തി. ശേഷം പുറത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ആ വൃദ്ധനെ ക്ഷണിച്ചു.

"വാങ്കെ... വെളിയ പോലാം..."

(വരൂ... പുറത്തേക്ക് പോകാം...)

അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു മടിയോടെയാണെങ്കിലും, ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ അനുസരണയോടെ അയാൾ അവളുടെ കൂടെ നടന്നു. അവൾ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ ഞങ്ങളും അവളേ പിന്തുടർന്നു.

കൃതിക നേരെ പോയത് പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിന് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിലേക്കാണ്. ഉള്ളിൽ അധികം തിരക്കില്ല. അവൾ ആ വൃദ്ധനെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുത്തി.

"താത്താ... സാപ്പിട എന്ന വേണം...?"

(അപ്പൂപ്പാ... കഴിക്കാൻ എന്ത് വേണം...?)

അവൾ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അയാൾ വേഗം കൈമലർത്തി.

"അയ്യോ... ഒണ്ണും വേണമ്മാ... ഇപ്പ താൻ ടീ കുടിച്ചേൻ..."

(അയ്യോ... ഒന്നും വേണ്ട മോളേ... ഇപ്പോൾ ചായ കുടിച്ചതേ ഉള്ളൂ...)

അയാൾ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. എന്നാൽ കൃതിക അയാളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് തിരികെ ഇരുത്തി.

"അപ്പടി ചൊല്ല കൂടാത്... ഇത് എൻ സന്തോഷത്തുക്ക്... പ്ലീസ് താത്താ... ഒരേ ഒരു ദോസൈ..."

(അങ്ങനെ പറയരുത്... ഇത് എന്റെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടിയാണ്... പ്ലീസ്... ഒരേയൊരു ദോശ...)

അവൾ യാചിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ നിർബന്ധിച്ചു. അവളുടെ ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ആ വൃദ്ധന് കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾ വലിയ താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ, എന്നാൽ അവളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് 'ശരി' എന്ന് മൂളി.

"അണ്ണാ... ഒരു സ്പെഷ്യൽ ദോസൈ..."

കൃതിക ഹോട്ടലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി തമിഴിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.