Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 19 [കാവൽക്കാരൻ]

ഉണ്ടായിരുന്നു.

"അമ്മൂമ്മേ... ഇവിടെ... പ്രൊഫസർ എവിടെയുണ്ട്...?"

രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി ചോദിച്ചു

ആ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും അവർ നിൽക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. നടപ്പത്തിനിടയിൽ തന്നെ അവർ കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് തമിഴിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു:

"അങ്കെ എങ്കയാവത് ഇരിക്കും..." (അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും കാണും)

എന്നും പറഞ്ഞ്, ഞങ്ങളെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവർ വീണ്ടും ധൃതി പിടിച്ചു അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോയി.

ഞങ്ങൾ വാ പൊളിച്ചു നിന്നുപോയി. ഇതെന്താ സ്ഥലം? ഇവിടെ ആർക്കും ആരെയും കേൾക്കാൻ പോലും നേരമില്ലേ?

ആ വലിയ വീടിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഞങ്ങൾ നടന്നു.

വഴികാട്ടാൻ ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഓരോ ഇടനാഴിയും കഴിഞ്ഞ് എവിടെയെത്തുമെന്ന് അറിയാതെ ഞങ്ങൾ ഉഴലുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഒരു തൂണിന്റെ മറവിലിരുന്ന് മനോഹരമായ ഒരു സംഗീതം ഒഴുകിവരുന്നത് കേട്ടത്.

ഞാൻ അവിടേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ, ആ പഴയ മരത്തൂണിൽ ചാരി, ഞങ്ങളുടെ ഒക്കെ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നു. നീല നിറത്തിലുള്ള ദാവണിയാണ് വേഷം. തലയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ മടിയിൽ ഒരു വീണയുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച്, മെല്ലെ ആ വീണയുടെ തന്ത്രികളിലൂടെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ആ മധുരശബ്ദത്തിൽ അവൾ പാടാൻ തുടങ്ങി. ആ പ്രഭാതത്തിന്റെ ശാന്തതയിലേക്ക് ആ പാട്ട് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

"കുറൈ ഒന്റും ഇല്ലൈ മറൈമൂർത്തി കണ്ണാ...

കുറൈ ഒന്റും ഇല്ലൈ കണ്ണാ...

കുറൈ ഒന്റും ഇല്ലൈ ഗോവിന്ദാ..."

എം.എസ്. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ ആ അനശ്വര ഗാനം...

ചെറുപ്പം മുതലേ പാട്ട് എന്ന് കേട്ടാൽ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു നിൽക്കും. സംഗീതം എനിക്ക്