Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 19 [കാവൽക്കാരൻ]

ഞാൻ വിറയലോടെ ബെഡിലേക്ക് നോക്കി.

രക്തമില്ല... അറുത്തു മാറ്റപ്പെട്ട തലകളില്ല...

എല്ലാം... എല്ലാം വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പേടിസ്വപ്നം.

എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു. ഞാൻ നിധിയെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

"ഒന്നുമില്ല വാവേ... ഒന്നുമില്ലടാ..."

അവൾ എന്റെ മുതുകിൽ തഴുകി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർ എന്റെ തോളിലൂടെ ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി.

കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, കാലുകൾ മടക്കി വെച്ച് ആമി ഇരിക്കുന്നു.

അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. കുറ്റബോധം കൊണ്ട് അവൾക്ക് എന്റെ മുഖത്തു നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

താൻ കാരണമാണ് എനിക്ക് ഈ അവസ്ഥ വന്നത് എന്ന ചിന്ത അവളെ നീറ്റുന്നുണ്ടാവണം. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവൾ വിതുമ്പുന്നു.

അവളുടെ ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു.

ഞാൻ അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.

"ഇങ്ങ് വാടി..."

എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. എന്റെ ക്ഷണം കണ്ടതും അവൾക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാനായില്ല. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ഓടി വന്ന് നിധിക്കൊപ്പം എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"സോറി... ഞാ..ഞാൻ കാരണമാ..."

അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"സാരമില്ലഡി... നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ... അത് മതി എനിക്ക്..."

ഞാൻ അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും തലയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും പരസ്പരം വിട്ടുമാറാതെ ഇരുന്നു.

എന്നാൽ...

ആ നിശബ്ദതയിലും, എന്റെ കാതുകളിൽ അപ്പോഴും ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ലേ? പിന്നെ എന്തിനാണ്