Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 21 [കാവൽക്കാരൻ]

നാൾ എന്താച്ച് തെരിയുമാ? ഒരു താത്താക്ക് പെരിയ പാമ്പ് കടിച്ചു, ഉസിർ പോറ നിലമൈല വന്താങ്ക... അക്കാ വന്ത് അന്ത താത്താവോടെ നെത്തിയില കൈ വെച്ചാങ്ക... അപ്പടിയെ വിഷം എല്ലാം ഇറങ്ങി താത്താ എഴുന്നിരുച്ചാങ്ക! (ഒരു ദിവസം എന്തുണ്ടായി എന്നറിയാമോ? ഒരു മുത്തച്ഛനെ വലിയൊരു പാമ്പ് കടിച്ചു, ജീവൻ പോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. ചേച്ചി വന്ന് ആ മുത്തച്ഛന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു... അപ്പൊത്തന്നെ വിഷം മുഴുവൻ ഇറങ്ങി മുത്തച്ഛൻ എഴുന്നേറ്റു!)"

അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് സച്ചിനും രാഹുലും 'കണ്ടോ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ' എന്ന മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. മീനാക്ഷി തുടർന്നു:

"അക്കാ നെനച്ചാ മളൈ വരും... കാട്ടുക്കുള്ളെ ഇറുക്കറ എല്ലാ പാമ്പും അക്കാവോടെ സൊൽ കേൾക്കും... (ചേച്ചി വിചാരിച്ചാൽ മഴ വരും... കാട്ടിലുള്ള എല്ലാ പാമ്പുകളും ചേച്ചി പറയുന്നത് കേൾക്കും...)

ഇപ്പൊ ആമി അക്കാ കൈയിലെ ഇറുക്കില്ലേ... അന്ത വെളള പാമ്പ്... അത് മാനസ അക്കാവോടെ സ്വന്തം കാവൽക്കാരൻ... കാവലൻ! (ഇപ്പോൾ ആമി ചേച്ചിയുടെ കയ്യിലുള്ള ആ വെളുത്ത പാമ്പില്ലേ... അത് മാനസ ചേച്ചിയുടെ സ്വന്തം കാവൽക്കാരനാണ്... കാവലൻ!)"

മീനാക്ഷിയുടെ ആ പറച്ചിൽ കൂടിയായപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി. ഇനി ഇതിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തതയുടെ ആവശ്യം വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ഈ കേൾക്കുന്ന കഥകളിലൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ വലിയ സത്യങ്ങളുണ്ട്. അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്റെ മനസ്സ് പതിയെ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവിടേക്ക് വെറ്റില ചവച്ചുചുവപ്പിച്ച ഒരു തമിഴത്തി പാട്ടി വന്നത്.

"വാങ്കോ പാപ്പാ... സാപ്പാട് റെഡിയായിരുക്ക്... എല്ലോരും വന്ത് ഉക്കാറുങ്കോ..."

വിശപ്പ്