Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 23 [കാവൽക്കാരൻ]

അലയൊലികൾ ചെന്നെത്തിയിരിക്കണം! കൊടും മഞ്ഞുമൂടിക്കിടക്കുന്ന കൈലാസ പർവ്വതത്തിന്റെ അടിവാരങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്ന മഹാമുനിമാരുടെ ധ്യാനത്തിന് ഒരു നിമിഷം പോറൽ വീണിരിക്കണം.

ആ മഞ്ഞുമലകളുടെ മുകളിൽ എവിടെയോ, കാലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സാക്ഷാൽ പരമശിവൻ തന്റെ മൂന്നാം കണ്ണിൽ നിന്നും ഈ രുധിരമണിയെ അടർത്തിയെടുത്ത ആ ശൂന്യമായ ഇടനാഴികളിൽ, പൊടുന്നനെ ഉഷ്ണം നിറഞ്ഞ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയടിച്ചിരിക്കണം .

മാനസയുടെ ആ ചുവന്ന പ്രഭാവലയം ഭൂമിയുടെ അതിരുകൾ കടന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥയെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.......

കാരണം സാക്ഷാൽ കൈലാസനാഥന്റെ ശക്തിയെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്താൻ പോന്നത്ര വന്യമായിരുന്നു മാനസയുടെ ആ നിൽപ്പ്.

അത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ചത് എന്റെ നെറ്റിയിലിരിക്കുന്ന ആ രുധിരമണിയുടെ അംശത്തെയായിരുന്നു. ഇതുവരെ എന്റെ സിരകളിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞ ആ ലഹരിയും അഹങ്കാരവും വന്യമായ ഊർജ്ജവും ഒറ്റയടിക്ക് ആവിയായിപ്പോയി. എന്റെ നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു ശക്തിയായി ഇരുന്ന ആ രത്നം, മാനസയുടെ ഈ സംഹാരരൂപത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ വെറുമൊരു സാധാരണ കല്ല് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി! അത് ഭയം കൊണ്ട് എന്റെ തലയോട്ടിയിലേക്ക് കൂടുതൽ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ!

വായുവിൽ യാതൊരു താങ്ങുമില്ലാതെ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന ആ വലിയ രുധിരമണിയുടെ കഷണങ്ങൾ പോലും അവളുടെ ആ കൊടുംശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പ്രഭാവം മങ്ങിത്തുടങ്ങി.

എക്കാലത്തും തങ്ങളുടെ മാത്രം അഹങ്കാരമായിരുന്ന ആ ചുവന്ന വെളിച്ചം മങ്ങി, പരമശിവന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും ജനിച്ച ആ രത്നങ്ങൾ പോലും മാനസയുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

എന്റെ ശരീരത്തിലെ ചോര മുഴുവൻ ഐസ് പോലെ തണുത്തുറഞ്ഞു. എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചു.