Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 25 [കാവൽക്കാരൻ]

നോക്കുന്നതുപോലെയുള്ള വല്ലാത്തൊരു ഭാവമായിരുന്നു! ഞാനൊരു മനുഷ്യനാണെന്നുള്ള സത്യം അവർ മറന്നിരിക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു ദിവ്യശക്തിയുടെ അംശം മാത്രമാണ്. എനിക്കിത് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു.

കൂടുതലൊന്നും അവിടെ കേട്ടുനിൽക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

പതുക്കെ ഞാൻ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. ശേഷം ഒന്നും മിണ്ടാതെ വാതിലിന് നേരെ നടക്കുമ്പോഴും, ആ മുറിയിലുള്ള സകലരുടെയും കാന്തക്കണ്ണുകൾ എന്റെ മുതുകിൽ തറച്ചുകയറുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ നേരെ ചെന്നുകയറിയത് എന്റെ മുറിയിലേക്കാണ്.

ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ദേഷ്യവും നിസ്സഹായതയും തീർക്കാൻ എന്റെ മുന്നിൽ വേറെ വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കട്ടിലിനടിയിൽ കിടന്ന ബാഗ് വലിച്ച് പുറത്തേക്കിട്ടു. അലമാരയിലുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ തുണികളെല്ലാം വലിച്ചുവാരി ദേഷ്യത്തോടെ ഞാൻ അതിലേക്ക് കുത്തിനിറച്ചു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതെല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച്, എനിക്കെന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം!

പാക്കിങ് കഴിഞ്ഞതും അറിയാതെ എന്റെ കൈകൾ ഫോണിലേക്ക് നീണ്ടു. വിരലുകൾ പതിവ് പോലെ എന്റെ ലോകമായ ആ നമ്പരിലേക്ക് പോയി... 'അമ്മ'.

റിങ് ചെയ്യുന്ന ആ ഓരോ സെക്കൻഡിലും എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുകയായിരുന്നു. കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തതും മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും വാത്സല്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ ശബ്ദം കേട്ടു...

"എന്താടാ മോനെ... ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ നീ?"

ആ ഒരൊറ്റ വിളിയിൽ എന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. തൊണ്ടയിൽ വലിയൊരു ഭാരം വന്ന് കുരുങ്ങിയതുപോലെ. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ചുടുചോര പോലെ കണ്ണുനീർ അടർന്നുവീണു. അവർ എന്നെ പെറ്റതല്ലെന്ന സത്യം ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുമടങ്ങുകയായിരുന്നു. എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ആ ഫോണിലൂടെ ഒഴുകി. മറുപടി വരാത്തതുകൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു ആധിയോടെ അമ്മ വീണ്ടും