നിധിയുടെ കാവക്കാരൻ 27

**അധ്യായം ഒന്ന്**

**വ്യൂഹം**

രണഭേരി നിനാദശ്ച, ഖഡ്ഗധാരാ സുദാരുണാ

മൃത്യുതാണ്ഡവമാരബ്ധം, പ്രളയേ സമുപസ്ഥിതേ

(അർത്ഥം: യുദ്ധഭേരി മുഴങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു, വാൾമുനകൾക്ക് അതിദാരുണമായ മൂർച്ചയുണ്ട്. സർവ്വനാശം അടുത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ, ഈ മൃത്യുതാണ്ഡവത്തിന് ഇവിടെ തുടക്കമാവുകയാണ്.)

ശ്വാസം വിലങ്ങുന്ന വേഗത്തിൽ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലായിരുന്നു. കാർമേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി, ആകാശത്തിന്റെ നെറുകയിൽ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഒരു രക്തസാക്ഷിയെപ്പോലെ വിളറി വെളുത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അതിൽ നിന്നുള്ള നിലാവെളിച്ചം ഭൂമിയിലെ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല,

മറിച്ച് വരാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ ഭീകരതയെ ആ വെളിച്ചം ഒന്നുകൂടി കൂട്ടുകയാണ് ചെയ്തത്.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ നിധിമലയിലേക്കുള്ള ആ ഒറ്റയടിപ്പാത ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ ഓടിയെത്തി.

പക്ഷേ, അവിടെയെത്തിയ എന്റെ കാലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.

കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലെ കാഴ്ച എന്നെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

മലയിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തക്ഷകനും നാഗികയും പ്രതിമകളെപ്പോലെ അനങ്ങാതെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ചുറ്റുമായി, ആ റോഡിലും മലമ്പാതയുടെ തുടക്കത്തിലുമായി നിരവധി കറുത്ത കാറുകൾ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു!

വിരലിലെണ്ണാവുന്നതിലും എത്രയോ അധികം കാറുകൾ. ഒട്ടും ക്രമമില്ലാതെ, എന്നാൽ ആ മലയിലേക്കുള്ള വഴി പൂർണ്ണമായും അടച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കോട്ട പോലെയാണ് ആ വാഹനങ്ങൾ അവിടെ കിടക്കുന്നത്. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ കാറുകളുടെ എൻജിനുകൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന നേരിയ ഇരമ്പൽ മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഞാൻ തക്ഷകന്റെയും നാഗികയുടെയും അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു.

എന്റെ വരവ് അവർ അറിഞ്ഞതായിപ്പോലും ഭാവിച്ചില്ല. അവരുടെ നോട്ടം ആ കാറുകൾക്കും അപ്പുറമുള്ള ആ മലമ്പാതയിലേക്കായിരുന്നു.

ഞാൻ അവരുടെ നോട്ടം ചെന്നെത്തുന്ന ആ ദിശയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

ഇരുട്ടും കോടമഞ്ഞും