Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 8 [കാവൽക്കാരൻ]

തുരങ്കവും ചെന്നെത്തുന്നത് വ്യത്യസ്തമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് അവ സ്ഥലകാലങ്ങളെ തെറ്റിക്കുന്ന മായവലയങ്ങളാണെന്ന്.

​പക്ഷെ, അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ ആർക്കും നേരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പുറത്തേക്കുള്ള വഴി കണ്ട ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക്, കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി.

​രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ദേഹത്തടിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.

​പക്ഷെ... ഞങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ തീർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല ദേവാ.

​ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്ത്, മരങ്ങൾക്കിടയിലായി... ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി കുറച്ചുപേർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അവർ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. അനങ്ങുന്നുപോലുമില്ല.

​അവരുടെ രൂപം... ദൈവമേ...

അതൊരിക്കലും മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ശരീരത്തിന് വെണ്ണീറിന്റെ നിറമായിരുന്നു. വിളറി വെളുത്ത, ജീവന്റെ ഒരംശം പോലുമില്ലാത്ത ശരീരങ്ങൾ.

​പക്ഷെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായത് അതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു... അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ചിരിയാണ്. വല്ലാത്തൊരു ചിരി... ചുണ്ടുകൾ ചെവി വരെ നീളുന്നതുപോലെയുള്ള, അസ്വാഭാവികമായ, ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന ചിരി.

​ഞങ്ങളുടെ ചോര മരവിച്ചുപോയി.

​"ആരും അവരെ നോക്കണ്ട... നടക്ക്... വേഗം നടക്ക്..." അർജുനേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

​ഞങ്ങൾ പത്തുപേരും പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഞങ്ങൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

​ഞങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ... അവരും അനങ്ങിത്തുടങ്ങി.

​അവർ ഞങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നില്ല. ഓടി ഞങ്ങളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം, ഞങ്ങൾ നടക്കുന്ന അതേ വേഗതയിൽ, നിശബ്ദമായി അവർ ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വന്നു.

​ഞങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നടന്നാൽ അവരും വേഗത്തിൽ വരും. ഞങ്ങൾ ഒന്നു പതറിയാൽ അവരും നിൽക്കും.

​തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാണാം... മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ഇരുളിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ വെളുത്ത ശരീരങ്ങളും, ആ പൈശാചികമായ ചിരിയും... അവർ ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുകയാണ്.

​

​ഒടുവിൽ