Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 9 [കാവൽക്കാരൻ]

ഇങ്ങോട്ട് ഒരു പതിനൊന്ന് മണിയാകുമ്പോഴേക്കും വരാമെന്നും, ഇവിടെ നിന്നും ഒരുമിച്ച് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാമെന്നും സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.

​ഇനി താഴെപ്പോയി ഫുഡ് കഴിച്ചാൽ മാത്രം മതി.

​ഞാൻ താഴോട്ടുപോയി.

പക്ഷേ ആരുടെയും സംസാരശബ്ദമോ അനക്കമോ കേൾക്കുന്നില്ല. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ശാന്തത വീടുമുഴുവൻ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നു.

​"ആൻ്റീ..."

​ഞാൻ നീട്ടി വിളിച്ചു.

​വിളിച്ചതും അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു പാത്രം വീഴുന്ന ശബ്ദവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു നിലവിളിയും കേട്ടു.

​ദൈവമേ, തള്ള വിളി കേട്ട് ബോധം കെട്ടുവീണതോ മറ്റോ ആണോ ഇനി!

​ഞാൻ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി.

​അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ കാണുന്നത് നിലത്തുവീണ് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാത്രവും, തൊട്ടടുത്തായി കൈമുട്ട് പിടിച്ച് തിരുമ്മുന്ന നിധിയെയും. 😐

​ഇവൾ ഇന്ന് പോയില്ലേ?

​എന്നെ കണ്ടതും അവൾ ഒരു അളിഞ്ഞ ചിരി പാസാക്കി.

​"നോക്കിനിൽക്കാതെ ഒന്നു വന്ന് സഹായിക്കടാ."

​ഓ, പിന്നേ! എനിക്കതല്ലേ പണി!

​അവളെ ഒന്നു സഹായിക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ ഞാൻ അടുക്കളയിൽ നിന്നും പോന്നു.

​ശേഷം ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നു.

​മേശപ്പുറത്ത് പാത്രങ്ങളൊന്നുമില്ല. വേറെ ആരെയും കാണുന്നുമില്ല. ഇന്ന് പട്ടിണിയാണെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് നിധി ഒരു ചെറിയ പാത്രവുമായി എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.

​കയ്യിലെ പാത്രം കൊറുവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നീട്ടി.

​പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കാത്തതിൻ്റെ ദേഷ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ അധികം മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല.

​പാത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് കുറച്ച് പുഴുങ്ങിയ മുട്ടകളാണ്.

​ഇതുണ്ടാക്കാനാണോ ഇവൾ ഈ കണ്ട പരാക്രമങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചുകൂട്ടിയത്?

​എന്നാലും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ എങ്ങോട്ടുപോയി?

​"രാമേശ്വരത്തുള്ള അമ്മയുടെ ഒരു ബന്ധു മരിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും അച്ഛമ്മയുമൊക്കെ അങ്ങോട്ട് പോയിരിക്കുകയാണ്. ഒരു നാലഞ്ചുദിവസം