Chapter Title : നിലാവ് പോലെ എന്നിൽ അവൾ [ആനീ]

അവൻ തീരുമാനിച്ചു……

അവൻ അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ ബൈക്ക് പായിച്ചു അവിടെ എത്തി ബൈക്ക് നിർത്തിയ പാടെ ഷാഹിന അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞു

""ദേ കരയല്ല് കേട്ടോ ഇപ്പോൾ അതിനുള്ള സമയം അല്ല നേരം ഇപ്പോൾ നേരം വെളുക്കും ആരേലും കാണും മുമ്പ് ഗുഹയിൽ ഇറങ്ങണം എന്റെ മോളു കരയല്ല് നീ കരഞ്ഞാൽ ഞാനും കരഞ്ഞു പോകും അവള് കണ്ണ് തുടച്ചു .. എങ്കിലും അവനെ വിടാതെ അവൾ പറ്റിച്ചേർന്നു നിന്നു..

"കിച്ചു അവര് ഒരിക്കലും നമ്മളെ ജീവിക്കാൻ സമ്മദിക്കില്ല എല്ലാവർക്കും മതം, സ്റ്റാറ്റസ്, ഒകെയ്യാണ് വലുത് ഞാൻ തോറ്റു പോയ്യി കിച്ചു ഒരു മാസം ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി ഫൈറ്റ് ചെയ്തു നോക്കി ഒരുറ്റു കനിവ് പോലും ആരുടെയും അടുത്തുന്നു കണ്ടില്ല ആകെ കണ്ടതു എന്റെ ഉമ്മയിൽ നിന്നാണ് ഉമ്മ ഒത്തിരി കരഞ്ഞു ഒരു കണക്കിന് തെറ്റ് എന്റെയാ കിച്ചു ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാരുന്നു ഇതെന്ന കിച്ചു മുഖത്തു അപ്പോളാണ് അവൾ കിച്ചുവിന്റെ നിര് വച്ച മുഖം കാണുന്നത് """

""അതൊന്നും ഇല്ലടി ഒന്ന് വീണതാ"" അവൾ അതിൽ ഒന്ന് തലോടി

""എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞല്ലേ ഒത്തിരി തല്ലിയോ അവര് ""

""വിഷു അല്ലാരുന്നോ നിന്റെ വീട്ടുകാര് കുറച്ചു പടക്കം കൊണ്ട് വന്നതാ നിന്റെ മൂത്ത അമ്മാവൻ കയ്യിലു ഇട്ടൊന്നു താലോലിച്ചതാ ഇതു എന്നാ സ്നേഹം ആയ്യിരുന്നു അവർക്ക് നിന്നെ പോലെയാ അവരും ഒത്തിരി സ്നേഹിക്കും ഒത്തിരി കൊഞ്ചിക്കും പിന്നെ ലാളിക്കും ഹോ ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യ "" അവള് വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി

""ടി കരയല്ല് ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ ""

""എന്റെ പൊന്നിനെ അവര് ഒത്തിരി തല്ലി അല്ലെ അവള് കണ്ണ് തുടച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു

"' കിച്ചു ഇതു കണ്ടോ""

വലതു കൈ തുറന്നു ഒരു ചെറിയ കുപ്പി അവൾ കാണിച്ചു വിഷം ആണ് ഇതു എന്തായാലും നമ്മളെ ജീവിക്കാൻ അവര് സമ്മദിക്കില്ല മരിക്കുവാണേൽ എന്റെ കിച്ചുന്റെ ചങ്കിൽ കിടന്നു മരിക്കും മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പോലും ഒരാളും നമ്മളെ