Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

ഉച്ചതിലുള്ള തേങ്ങലാണ് അവൾ കേട്ടത്.

തേങ്ങലിന്റെ ദൈന്യത അവളെ ഉലച്ചു.

"എഴുന്നേൽക്കൂ കുട്ടി.ആരെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും..."

അവൾ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ക്ഷമിക്ക് മാഡം ..ക്ഷമിക്ക്..."

കരച്ചിലിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു.

ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർക്കണങ്ങൾ പാദസരമണിഞ്ഞ അവളുടെ പാദത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണു. "ആരോടും ഞാൻ ..അങ്ങനെ ഇതുവരെ..ക്ഷമിക്ക് മാഡം..."

അവൻ മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി.

അവന്റെ രൂപഭംഗിയുള്ള മുഖം മുഴുവൻ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ജെന്നിഫറിന്റെ ഉള്ളുലഞ്ഞിരുന്നു.

"കുട്ടീ വേഗം എഴുന്നേൽക്ക് ആരെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും..."

പരിസ്ഥിതിയുടെ ഗൗരവം അവനു മനസിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു.

പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

"കണ്ണും മുഖവും ഒക്കെ ശരിക്ക് തുടച്ചു കളയൂ..എന്നിട്ട് ക്‌ളാസിൽ പോകൂ..."

മുഖത്ത് സൗഹൃദം വരുത്തി അവൾ പറഞ്ഞു.

ശരത്ത് കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു.

"എന്തായിരുന്നു മാഡം?"

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ നളിനി ചോദിച്ചു.

"അത് ..."

ജെന്നിഫർ കാരണത്തിന് വേണ്ടി പരതി.

"ആ കുട്ടിയുടെ ഒരു റിലേറ്റിവ് ഞങ്ങടെ അടുത്തുണ്ട്..."

വാക്കുകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് ജെന്നിഫർ വിശദീകരിച്ചു.

"അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞിരുന്നു..ഞാൻ ഇവിടെ ട്രാൻസ്ഫർ ആയി വരുന്ന കാര്യം..ഒന്ന് എന്നെ വന്ന് കാണാൻ പറഞ്ഞു....അതാണ്..."

"ഓഹോ..!"

നളിനി സൗഹൃദത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അന്ന് പിന്നെ ജെന്നിഫർ അവനെ കണ്ടില്ല. ശരത്തിനെക്കുറിച്ച് അവൾ മറ്റുപലരിൽ നിന്നും കേട്ടു. ആരിൽ നിന്നും മോശമായ അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നും കേട്ടിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല എല്ലാവർക്കും പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് നല്ലത് മാത്രം. കലാകാരൻ. കായിക പ്രേമി. വിനയാന്വിതൻ. സദ്സ്വഭാവി.

പിന്നെ ബസ്സിൽ വെച്ച്?

ജെന്നിഫറിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

തന്റെ രൂപവും ദേഹവുമൊക്കെ അവനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചോ? അവനെ മറ്റൊരാളാക്കിയോ?

അത് പുതിയ കാര്യമല്ല എന്ന് ജെന്നിഫറിനറിയാം.