Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

മാറ്റാതെ ജെന്നിഫർ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ആണോ? അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ,"

"ഇല്ലേ? എന്നാ നീയെവിടെ കുത്തിയിരുന്നോ. ഞാൻ കെടക്കാൻ പോകുവാ,"

"അയ്യോടാ!"

ബുക്ക് അടച്ചുകൊണ്ട് ജെന്നിഫർ എഴുന്നേറ്റു.

"എന്നും എന്നോട് പെർമിഷൻ മേടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് മാത്രം ഉറങ്ങാൻ പോകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു വാവ!"

അവൾ കിടക്കയെ സമീപിച്ചു.

"കുഞ്ഞു വാവ! ഒന്നുപോ!"

അയാൾ അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് ബലമായി കിടക്കയിലേക്കിട്ടു.

"ഓഹോ!"

തലമുടി വാരിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് ജെന്നിഫർ ചോദിച്ചു.

"അപ്പോ ഒറങ്ങുവാൻ പോകുവാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്?"

"ആണോ? ആര് പറഞ്ഞു? എപ്പ പറഞ്ഞു?"

അവളുടെ തടിച്ച ചുവന്ന അധരം അയാൾ കടിച്ചു ചുംബിച്ചു.

ജെന്നിഫറിന്റെ കൈകൾ അയാളുടെ പിൻകഴുത്തിലേക്ക് പോയി.

അവളുടെ ഉയർന്ന മാറിടം അയാളുടെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ അമർന്നുലഞ്ഞു.

ആ നിലയിൽ അയാൾ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് മലർത്തി കിടത്തി.

"എങ്ങനെയുണ്ടാരുന്നു, പുതിയ സ്‌കൂൾ?"

അഭിമുഖം കിടന്നുകൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു.

"സൂപ്പർബ്!"

അവൾ പറഞ്ഞു.

"നല്ല പിള്ളേരാ..കൊളീഗ്സും കുഴപ്പമില്ല..."

"ആമ്പിള്ളേരൊക്കെ പഞ്ചാരയടി ആരുന്നോ?"

"ഏയ് ..അതൊന്നും കണ്ടില്ല...ഭയങ്കര റെസ്‌പെക്റ്റ് ഒക്കെയായിരുന്നു നോട്ടത്തിൽ, വർത്തനത്തിൽ ഒക്കെ..പിന്നെ ഞാൻ ജാഡ വിട്ട് അധികം ഫ്രണ്ട്‌ലി ഒന്നും ആകാൻ പോയില്ലല്ലോ..."

ശരത്തിന്റെ കാര്യം പറയാനോ വേണ്ടയോ എന്നവൾ സംശയിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ഇന്ന് വരെ ഒരു കാര്യവും പരസ്പ്പരം ഒളിച്ചു വെച്ചിട്ടില്ല. ഒളിച്ചു വെക്കാൻ തോന്നിയില്ല. തുറന്നുപറയാൻ പറ്റുന്ന ഒരു കാര്യമാണോ ഇതെന്ന് ജെന്നിഫറിന് തീർച്ചയുണ്ടായില്ല.

"അച്ചായാ..."

ഗൗണിനുള്ളിലൂടെ കൈകടത്തി മുലകളിൽ പിടിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വിളിച്ചു.

"എന്നാടീ?"

"അത്..."

ജോസഫിനും അത് അദ്‌ഭുതമായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ജെന്നിഫറിന് ഒരിക്കലും സംഭ്രമം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

അവൾ അയാളെ നോക്കി.

"നിനക്കെന്നാ പറ്റി? പറ മോളെ?"

പെട്ടെന്നയാൾ എന്തോ ഓർത്തു.

"ബസ്സേൽ വെച്ച് എന്നേലും പ്രോബ്ലം ഉണ്ടായോ?"

"പറയാം..അച്ചായന് ടെമ്പറാകരുത്..."

"നീ കാര്യം പറ ജെന്നി..."

അവൾ ബസ്സിൽ വെച്ച് ഉണ്ടായ കാര്യവും പിന്നീട് സ്റ്റാഫ് റൂമിലിരിക്കുമ്പോൾ ശരത്ത് കാണാൻ വന്നതുമൊക്കെ സാവധാനം വിവരിച്ചു.

എല്ലാം പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് അവൾ അയാളെ നോക്കി.

"എന്നാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ?"

അയാളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

"എന്നായാലും അവൻ കാലുപിടിച്ച് കരഞ്ഞ് മാപ്പ്