Chapter Title : നിർമല [SAINU]

അതവളുടെ വിധിയായിരിക്കാം യൗവനത്തിൽ തന്നെ മോഹങ്ങളെയും സ്വാപ്നങ്ങളെയും മറന്നു ജീവിക്കുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൾ.

പറന്നകന്ന് പോയ ഇണയെ കുറിച്ചൊർക്കാൻ കഴിയാത്ത കുരുവിയെ പൊലെ തനിമയിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നവൾ.

നാളെ ഇതിനൊരു പക്ഷെ മാറ്റം വന്നേക്കാം അതിനായി സ്വപ്നങ്ങളാൽ നെയ്തു കോർത്ത താലിയുമായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം.

കൂടെ ഒരു ചിരിക്കുന്ന ഇമോജിയും വരച്ചു ചേർത്തത് കണ്ട് നിർമ്മലയുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി ഒരു മോഹപുഞ്ചിരിയായി മാറുന്നത് അവളറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പുറത്തുനിന്നും വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും നിർമല വേഗം അതെല്ലാം ബാഗിലാക്കി കൊണ്ട് അതിരുന്ന ഇടത്തിലെക്ക് തന്നെ വെച്ചു.

സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് അവരെ രണ്ടുപേരെയും വരവേൽക്കാൻ കാത്തിരുന്നു.

ആദ്യം വീട്ടിലേക്കു കയറിയത് മീനുട്ടിയായിരുന്നു.

ആഹാ നി വന്നോ മീനു എന്നുള്ള ചോദ്യത്തോടൊപ്പം അവളുടെ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം കണ്ട നിർമല അവളെ കോരിയെടുത്തു സോഫയിലേക്കിട്ട് ഉമ്മവച്ചോണ്ടിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷെ താൻ കാണിക്കുന്നത് മനസ്സിന്റെ അകത്തളത്തിൽ എവിടെയോ തോന്നിയ സന്തോഷം ആകാം എന്നവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

അത്രമാത്രം സന്തോഷമായിരുന്നോ അന്നേരം നിർമ്മാലയുടെ മനസ്സിൽ.

അപ്പോഴേക്കും അങ്ങോട്ട്‌ കയറി വന്ന ശ്രീയെകണ്ടു നിർമ്മലക്ക് നാണം വന്നപോലെ തോന്നി.

അവനോടു സംസാരിക്കാൻ പോയിട്ട് അവന്റെ മുഖത്തോട്ടു ഒന്ന് നോക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത പൊലെ.

ഹാഹാ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അങ്കിളിനെ വേണ്ട അല്ലേ എന്നുള്ള ശ്രീയുടെ ചോദ്യത്തിന്.

മീനു അവന്റെ കൈ വിരലിൽ പിടിച്ചു.

അമ്മയും വേണം അങ്കിളും വേണം എന്നുള്ള അവളുടെ കമെന്റ് കേട്ട് ശ്രീയും നിർമലയും മുഖത്തോട്ടു മുഖം നോക്കി കൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞു മാറി.

ശ്രീ അവളെന്റെ കുഞ്ഞാ എന്നുള്ളു നിർമലയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രീയുടെ ഉള്ളിൽ വേദനയുണ്ടാക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.

അവൻ മറുതൊന്നും പറയാതെ മീനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

പറഞ്ഞത് മോശമായി പോയോ എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് തന്നെ നിർമല.

ശ്രീ ഇരിക്ക് ഞാൻ ചായ എടുക്കാം.

എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് നിർമല അടുക്കളയിലേക് നീങ്ങി.

അന്നേരം അവിടെ നിന്നും ഊരിപോരുക എന്നത് അവളുടെ ആവിശ്യം ആയിരുന്നു.

ചെ അങ്ങിനെ പറയേണ്ടായിരുന്നു മോശമായി പോയി ശ്രീ എന്താണാവോ കരുതിയിട്ടുണ്ടാകുക എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചോണ്ട് അവൾ ചായക്ക്‌ വെള്ളം വെച്ചു.

തിളച്ചു മറിയുന്ന വെള്ളത്തിലേക്കു