Chapter Title : നിശാഗന്ധി 10 [വേടൻ]

അത്രേം പേടിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് അപ്പുറം ഒരു ഇരുമ്പ് ബെഞ്ചിൽ മുഖം കൈയ്യോട് ചേർത്തു നിന്ന് കരയുന്ന അമ്മയെ നിക്ക് കാണാം.. പക്ഷെ ഞാൻ ന്ത്‌ പറഞ്ഞവരെ സമാധാനിപ്പിക്കും.. എങ്ങനെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടവർക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകും. ഇല്ല നിക്ക് കഴിയില്ല..!!

വീണ്ടും ഒരുപാട് കരഞ്ഞു.. പിന്നെ ആരൊക്കെയോ എത്തി, സോഫിയും അച്ഛനും അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ആരൊക്കെയോ..?? ഒരാളേം ഒന്ന് കണ്ണുയർത്തി നോക്കാൻ കഴിയില്ലെനിക്ക്.
അത്രേം തളർന്നിരുന്നു ഞാൻ.

"" ന്തിനാ... വന്നത്..?? ന്തിനാന്ന്..
ന്റെ ചേച്ചിക്ക് ന്തേലും പറ്റിന്നറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കനോ..?? ""

"" മോളെ... അങ്ങനെയൊന്നും... ""

സോഫി നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ നിന്നലറി, അവരെന്തോ പറയാൻ വന്നെങ്കിലും കൈ ഉയർത്തി അവരെ അവൾ തടഞ്ഞു.അവളുടെ ശബ്ദമാണ് ന്നെയും ഉണർത്തിയത്, നുമ്പേ ആ വീട്ടിൽ കണ്ട കുറച്ച് മുഖങ്ങൾ, കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയിലാണ്.

"" സോഫി... മതി... നീ അപ്രത്ത് പോയെ.. എടി പോവാൻ... ""

അച്ഛന്റെ സ്വരം.. അവൾക്ക് നേരെ വീണ അച്ഛന്റെ വാക്കിൽ ഒന്ന് നിശബ്ദതമായവൾ പതിയെ എല്ലാരേമോന്ന് നോക്കി അമ്മക്കടുത്തേക്കിരുന്നു.
അതുവരെ ചലനമറ്റിരുന്ന ന്റെ കാതിലേക്ക് വീണ സോഫിയുടെ വാക്കുകൾ ന്റെ മുഖമുയരാൻ കാരണമായി.
നീറി വന്ന പകയോടെ അവർക്കടുത്തേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ എന്നിൽ ഞമ്പോലും കാണാത്തോരു സിദ്ധാർദ്ധിനെയായിരുന്നു.

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തിന്റെ ചുവപ്പ് ചാലിച്ചു ഞാൻ അടുക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീ നിറഞ്ഞ മിഴികൾ മുറുക്കെയടച്ചെന്റെ നേരെ കൈ കൂപ്പി. ന്നാൽ പിന്നിൽ നിന്ന് വീണ പിടിയിൽ ഞനൊന്ന് നിന്ന് പോയെങ്കിലും ന്റെയുള്ളിലെ കനലിന്റെ ചൂടിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ ഒരാൾക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

"" അവക്ക് വല്ലതും പറ്റിയാ... ഒരുത്തനും...ഒരുത്തനും ജീവനോടെ കാണില്ല ഓർത്തോ...! കൊല്ലും ഞനെല്ലാത്തിനേം... "'

പിന്നിൽ നിന്നുള്ള വലിയുടെ ശക്തി കുടികൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഞാൻ അവരിൽ നിന്നും വിട്ടല്പം മാറി നിന്നു. അല്ലെങ്കിൽ എന്നോ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം കണ്ടവന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ നിക്ക് കീഴടങ്ങണ്ട വന്നു.

"" നിനക്കെന്നാടാ....??? നീയിതെന്തൊക്കെയാ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതെന്ന് വല്ല ബോധോമുണ്ടോ നിനക്ക്..?? "

അല്പം മാറിയുള്ള ഭിത്തിയിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി വിശാൽ ന്റെ