Chapter Title : നിശാഗന്ധി 7 [വേടൻ]

കഴിച്ചിട്ടില്ല.... ന്നാ വായോ നമ്മക്ക് ഇവിടുന്ന് കഴിച്ചേച്ചും പോവാം... ""

വിശപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങി നിന്ന ന്റെ വയറാണ് ന്നെ അത് പറയിച്ചത്.

"" ഏയ്യ് വേണ്ട ചേട്ടാ..... ഞങ്ങളു വീട്ടിന്ന് കഴിച്ചോളാം.. ""

"" ഓഹ്.. ഇന്നിപ്പോ ങ്ങടെ കൂടെ കഴിച്ചുന്ന് കരുതി ഒന്നും സംഭവിക്കാൻ പോണില്ല... നിങ്ങള് ചുമ്മാ വായോ... ""

സ്റ്റെഫിയവരുടെ കയ്യും പിടിച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്നു

കൂടെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു അവരും.. ങ്കിലും സ്റ്റെഫി രണ്ടിന്റേം പിടി വിട്ടില്ല..

പാവം പിള്ളാര്‌ ഓർക്കുവായിരുയ്ക്കും ഏത് നേരത്താണോ.. കെട്ടിയെടുക്കാൻ തോന്നിയെന്ന്..

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

"" പള്ളിലൊക്കെ പോയിട്ട്, ങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു...?? ""

തിരിച്ചുള്ള വരവിൽ പിന്നിൽ ഇരുന്നവളെ മീറ്ററിലൂടെ നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചതും,

"" ങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുന്ന് ചോദിച്ച.... കുരിശിൽ കിടക്കണത് കർത്താവ് തന്നെ മാറ്റമൊന്നുല്ല... ""

അതും പറഞ്ഞവൾ നോട്ടം മറ്റെങ്ങോട്ടോ മാറ്റി, ഒപ്പം അവളുടെ പതുങ്ങി ചിരിയും കേൾകാം..

ഓഹ്... തമാശ....!

"" ആഹ്ഹ് ഹാ... പിന്നെന്താവാണോ അവരങ്ങനെ

പറഞ്ഞിട്ട് പോയെ...?? ""

എന്റെയാ ചോദ്യത്തിന് സാമാന്യം ബോധമുള്ള ആരും മറുപടി തരില്ല.. പക്ഷെ ഇവിടെ ആ പ്രശ്നം ഇല്ല..

അതുകൊണ്ടാണല്ലോ അവളെന്നോട് തിരക്കിയത്

"" ആരെന്ത് പറഞ്ഞുന്ന്.....? ""

""അല്ല അവര് പറയാണ് കുരിശിൽ കർത്താവിന് പകരം നിന്റെ തന്ത യാ.. ജോസഫ് ആണ് കേറികിടക്കണെന്ന്... പക്ഷെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല കേട്ടാ... പുള്ളിടെ സ്വഭാവം വെച്ച് പുള്ളി യൂദാസായിന്റെ കമ്പനി ക്കെ പോവു...""

ഞനത് പറഞ്ഞതും അവളെന്റെ തോളിൽ പിച്ചി, മുഖവും വീർപ്പിച്ചോറ്റയിരിപ്പ്. പിന്നെ വീടെത്തുന്ന വരെ അവളൊന്നും മിണ്ടില്ല. വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി നിർത്തുമ്പോൾ ഒരു പരിചയക്കാരന്റെ മുഖഭാവം പോലും തരാതെ കയറി പോകുന്നവളെ ഞാൻ നോക്കി പൊയ്.

"" അതെ... പിണക്കം എത്ര വരെ പോകുന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞായിരുന്നേൽ കൊള്ളായിരുന്നു... ഉച്ചക്കത്തെ അരി അതി കുറച്ചിട്ടാ മതിയല്ലോ...'"

അവള് പോയ പുറകെ ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയവൾ ഒന്ന് നിന്ന് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.

"" നീ പോടാ എരപ്പെ..."" ന്നൊന്ന് ആട്ടി അവളകത്തേക്ക് കയറി, ഒന്ന് ചിരിച്ചു ഞാനും