Chapter Title : ഞാനും എൻ്റെ അനിയത്തിയും [Jumailath]

ബൈക്കോടിക്കാൻ വയ്യ...."

"എനിക്കൊന്നും വയ്യ ഇതോടിക്കാൻ. ഇതിന് നല്ല കനണ്ട്. പിന്നെ ഏട്ടനൂല്ലേ? എനിക്ക് രണ്ടാളെ വെച്ച് പോവാനുള്ള ബാലൻസൊന്നൂല്ല"

"നീ സ്കൂട്ടിയില് രണ്ടും മൂന്നും ആളേം കൊണ്ടൊക്കെ പോവലുണ്ടല്ലോ"

"ഏട്ടനെപ്പോ കണ്ടു"?

"എന്നോടമ്മ പറഞ്ഞു. നീയും നിൻ്റെ കൂട്ടുകാരികളും കൂടി സിനിമക്ക് പോയ വിശേഷം. എം വി ഡിയുടെ എ ഐ ക്യാമറയിൽ കുടുങ്ങിയതും ഫൈനടച്ചതും ഒക്കെ. നീയതെന്താ എന്നോട് പറയാഞ്ഞെ"?

"ഏട്ടൻ കളിയാക്കൂന്ന് വിചാരിച്ചു"

"പിന്നെ കളിയാക്കാതെ? ക്യാമറ ഇല്ലാത്ത വേറെ എത്ര റോഡുകളുണ്ട് കോഴിക്കോട് ? എന്നിട്ടും കറക്റ്റ് ക്യാമറേൻ്റെ ചോട്ടിലൂടെ പോയിട്ടല്ലേ"?

"അതാ സമയത്ത് തിരക്ക് പിടിച്ച് പോയപ്പോ പറ്റിയതാ... ഇനി ഏട്ടനും കൂടി കളിയാക്കല്ലേ... അല്ലേ തന്നെ നാണോം കെട്ടു. ചീത്തേം കേട്ടു..."

"അത് പോലെയൊക്കേ ഉള്ളൂ ഇതും. നീ പതുക്കെ ഓടിച്ചാൽ മതി. എനിക്ക് കാല് വേദനിച്ചിട്ടല്ലേ ഡീ"

"അപ്പോ ആനയുണ്ടെങ്കിലോ? എനിക്ക് ഏട്ടനെ പോലെ വെട്ടിക്കാനൊന്നും അറിയില്ല"

"ആനയെ കണ്ടാല് ബൈക്കവിടെ ഇട്ടിട്ട് നമുക്ക് ഇറങ്ങി ഓടാം"

"ഈ വയ്യാത്തെ കാലും വെച്ചിട്ടോ"?

"എന്നാ ആനേടെ ചവിട്ടു കൊണ്ട് ചാവാം. കുണു കുണു പറഞ്ഞ് നിക്കാതെ നിനക്കിപ്പോ ഇതോടിക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ ഓടിക്ക്. അല്ലാതെ ഇപ്പോ ഞാനെന്താ പറയാ"? എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു.

ചിന്നു ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ മുന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് കടന്നിരുന്ന് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി. ഫസ്റ്റ് ഗിയറിൽ ചക്രങ്ങൾ പതുക്കെ ഉരുണ്ടു നീങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം ഓടിച്ച് ചിന്നു ബൈക്ക് നിർത്തി.

"എങ്ങനെണ്ട്"?

"കുഴപ്പല്ല ഏട്ടാ.... ഓടിക്കാം"

"നീ ഒരു മൂന്ന് നാല് ഗിയറില് പിടിച്ചാ മതി. വലിയ സ്പീഡൊന്നും ഇല്ലേലും സാരല്ല"

ചക്രങ്ങൾ വീണ്ടും ഉരുണ്ടു തുടങ്ങി. പതുക്കെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാരംഭിച്ചു.

ഒരു പത്ത് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ഓടിച്ചതോടെ ചിന്നു ബൈക്കുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു. എന്നാലും ഹെയർ പിൻ വളവുകളിൽ അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നി. വളവുകൾ കഴിഞ്ഞ് വലിയ കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളും ഒന്നുമില്ലാത്ത ഭാഗത്ത് എത്തിയതോടെ ബൈക്കിന് വേഗം കൂടി.

"ഏട്ടാ... ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത്