Chapter Title : കാർത്തികേയം 1 [Oruthan]

വലിയൻ നോക്കിയതും ചേച്ചിയുടെ സ്വരം ഉയർന്നു.

“ഡാ, ബാക്കി ഞാൻ പിന്നെ തന്നോളം.”

“ഓ…”

അത് ഗൗനിക്കാതെ ഞാൻ മേലേക്കുള്ള പടികൾ ചാടി കയറി എന്റെ റൂമിലേക്ക് കയറി.

മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴേക്കും ആകാശം മുഴുവൻ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോഴേക്കും ആദ്യ മഴത്തുള്ളികൾ മുറ്റത്തെ ടിൻ ഷീറ്റിൽ വീണു.

ടക്...

ടക്...

ടക്...

അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ മഴ ശക്തമായി.

മഴ കാണാൻ കാർത്തിക്ക് എന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മുറിയിൽ ഇരിക്കാതെ അവൻ നേരെ ടെറസിലേക്ക് കയറി.

ടെറസിന്റെ ഒരു മൂലയിലുള്ള പഴയ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന് കാലുകൾ നീട്ടിവച്ചു.

മഴത്തുള്ളികൾ ദൂരെയുള്ള റബർ മരങ്ങളിലേക്കും വീടുകളുടെ മേൽക്കൂരകളിലേക്കും പെയ്തിറങ്ങുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു.

തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുവന്നു.

താഴെ റോഡിലെ ശബ്ദങ്ങൾ പതിയെ മാഞ്ഞു.

പകരം മഴയുടെ താളം മാത്രം ബാക്കിയായി.

അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സ് ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിലേക്ക് ഒഴുകി.

ഒന്നൊന്നായി എല്ലാം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അറിയാതെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

മഴയുടെ തണുപ്പും കാറ്റിന്റെ തലോടലും കൂടിയായപ്പോൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞു.

എത്ര നേരം ഉറങ്ങിയെന്ന് അറിയില്ല.

പക്ഷേ...

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ കാർത്തി നിന്നിരുന്നത് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.

ആകാശം മുഴുവൻ ചാരനിറമുള്ള മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു.

മഴ പെയ്യുന്നില്ല.

എന്നാൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പെയ്യാമെന്ന തോന്നൽ ഉണർത്തുന്ന ഭാരമുള്ള അന്തരീക്ഷം.

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിട്ടില്ല.

പകൽ തന്നെയായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും ചുറ്റും പരന്നുകിടന്ന വെളിച്ചത്തിന് ജീവനില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി.

തണുത്ത കാറ്റ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശിപ്പോയി.

കാർത്തി പതിയെ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.

അവന്റെ മുന്നിൽ ഉയർന്നുനിന്നത് ഒരു പഴയ തറവാടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി കാണാതിരുന്നിട്ടും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തിരിച്ചറിയാവുന്ന വീട്.

പനയൂരിലെ ആ പഴയ തറവാട്.

കായ്പിടിച്ച ഓടുകൾ.

പഴക്കം തേച്ച മരത്തൂണുകൾ.

കാലത്തിന്റെ മുറിവുകൾ പേറുന്ന ചുവരുകൾ.

തറവാടിന് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന വലിയ മാവുകളും പ്ലാവുകളും കാറ്റിൽ പതിയെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്തോ...

എന്തോ ശരിയല്ല.

ആ വീട് അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ അതേ വീടിന് മറ്റൊരു മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ.

ഒരു നിമിഷം അവൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

തറവാടിന്റെ വലിയ