Chapter Title : കാർത്തികേയം 1 [Oruthan]

നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു വിചിത്ര ഭയം ഉണർന്നു.

കാരണം ആ രൂപം അപരിചിതമായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

എന്തുകൊണ്ടോ അതിന്റെ കണ്ണുകൾ പരിചിതമായിരുന്നു.

അവൻ അറിയാതെ നിന്നുപോയി.

നെഞ്ചിനുള്ളിലെ മിടിപ്പ് പതിയെ കൂടിത്തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് ആ രൂപം പതിയെ തല ഉയർത്തിയത്.

ചുറ്റുമുള്ള നിശ്ശബ്ദത ഒരുനിമിഷം കൂടി ഭാരമുള്ളതായി.

കാർത്തിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ രൂപത്തിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.

അതേ നിമിഷം...

ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

വളരെ വ്യക്തമായി.

"കാർത്തി..."

അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

ശബ്ദം വന്നത് എവിടെ നിന്നാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

ചുറ്റും നോക്കി.

ആരും ഇല്ല.

വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം.

ഇത്തവണ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ.

"കാർത്തി..."

അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ രൂപത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

ആ രൂപത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങുന്നതായി തോന്നി.

"ആ... ആരാ..."

വാക്കുകൾ പോലും ശരിക്ക് പുറത്തുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശബ്ദത്തിലെ വിറയൽ അവന് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.അവൻ അറിയാതെ ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചു.

മറുപടി വന്നില്ല.

ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദത മാത്രം.

അവന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കേൾക്കാമെന്നു തോന്നി.

പിന്നെ...

ആ രൂപം പതിയെ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു.

ആ നിമിഷം കാർത്തിയുടെ ശരീരമാകെ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു.

മുഖം ഇപ്പോഴും നിഴലിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആ കണ്ണുകൾ.

അവ നേരെ അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

"സമയമായി... കാർത്തി."

ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയി.

പെട്ടെന്ന് തറവാടിന്റെ എവിടെയോ നിന്ന് ഒരു മണിനാദം ഉയർന്നു.

ഒന്ന്...

രണ്ട്...

മൂന്ന്...

ഓരോ നാദവും കേൾക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ പതിയെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അവസാനം ആ നിഗൂഢരൂപവും ഇരുട്ടിലേക്ക് അലിഞ്ഞു.

പക്ഷേ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്...

ആ രൂപത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞതായി കാർത്തിക്ക് തോന്നി.

"കാർത്തി!"

ആരോ ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു.

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് താൻ എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

നെഞ്ച് ആഞ്ഞ് ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു.

ശരീരമാകെ വിയർപ്പിൽ മൂടിയിരുന്നു.

ഇരുട്ട്.

മഴയുടെ ശബ്ദം.

തണുത്ത കാറ്റ്.

കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബോധം തെളിഞ്ഞത്.

ടെറസ്.

താൻ ഇപ്പോഴും ടെറസിലെ ചാരുകസേരയിൽ തന്നെയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.