Chapter Title : കാർത്തികേയം 2 [Oruthan]

ആ പച്ചക്കണ്ണുകൾ.

പൂർണമായല്ലെങ്കിലും...

അതിന്റെ ഒരു നേർത്ത അടയാളം നാകുലേട്ടനും കിട്ടിയിരുന്നു.

മുത്തശ്ശന്റെ കണ്ണുകൾ പോലെ ആദ്യകാഴ്ചയിൽ തന്നെ ആരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്നവയല്ല.

സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മാത്രം കാണാവുന്ന ഒരു നേർത്ത ഇളം പച്ചനിറം.

എന്നിട്ടും ഓരോ തവണ അത് കാണുമ്പോഴും കാർത്തിക്ക് ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു.

കാരണം തറവാട്ടിൽ മുത്തശ്ശന് ശേഷം അങ്ങനെ കണ്ണുകളുള്ള ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ നകുലേട്ടനായിരുന്നു.

അതിനപ്പുറം...

നിവേദ്യ ചേച്ചി.

നകുലേട്ടന്റെ പിന്നാലെ എപ്പോഴും കാണുന്ന മുഖം.

വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള വഴക്കുകളിൽ പലപ്പോഴും വിധികർത്താവായി മാറുന്ന ആളും അവൾ തന്നെ.

മീനു...

അപ്പോൾ കാവ്യയുടെ അതേ പ്രായം.

രണ്ടുപേരും തറവാട്ടിലെ കുഞ്ഞു രാജകുമാരിമാരെപ്പോലെയായിരുന്നു.

എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടോ ഓടിനടന്നുകൊണ്ടോ ഇരിക്കും.

പിന്നെ...

അച്ചുവും അഞ്ജുവും.

വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.

ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് അവരുടെ മുഖങ്ങളേക്കാൾ...

ആരുടെയെങ്കിലും കൈകളിൽ കിടക്കുന്നതോ മുറ്റത്ത് തത്തിക്കളിക്കുന്നതോ ആയ കാഴ്ചകളാണ്.

കാരണം അപ്പോൾ അവർ വെറും കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു.

ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കാർത്തി പതിയെ ഒരു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

അരികിൽ ഗൗരിയേച്ചിയും കാവ്യയും നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.

രണ്ടുപേരുടെയും ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിന്റെ താളം പോലും വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

പുറത്താകട്ടെ മഴ ഇപ്പോഴും തകർത്തുപെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജനലിൽ തട്ടി ചിതറുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും മനസ്സ് തറവാടിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പൂർണമായി മടങ്ങിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്നിരുന്നാലും...

കണ്ണുകളെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ അവന് അധികനേരം കഴിഞ്ഞില്ല.

ക്ഷീണവും ഉറക്കവും പതിയെ ചിന്തകളെ മറച്ചുതുടങ്ങി.

ഓർമ്മകൾ മങ്ങി.

മഴയുടെ ശബ്ദവും പതിയെ അകന്നുപോയി.

അധികം വൈകാതെ...

കാർത്തിയും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

ആരോ തോളിൽ