Chapter Title : ഒളിച്ചുകളി [Achillies]

അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും ഉറച്ച പേശി നിറഞ്ഞ വയറും കയ്യും തിളങ്ങി, ഇപ്പോഴും മൂക്കിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറാത്ത അവന്റെ ചൂരും, അവളുടെ കണ്ണു ചുവന്നു കലങ്ങി, ശ്വാസം വലിച്ചുവിടുന്ന മൃദുലയെ കണ്ട അഭി പേടിച്ചു.

“എന്ത് പറ്റി മോളെ….വയ്യായ്ക എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ,...”

മൃദുലയുടെ മാറ്റം കണ്ട അഭി കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു ചോദിച്ചതും അവളിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു.

ഏട്ടന്റെ വാത്സല്യത്തിൽ നിന്നുള്ള തഴുകലിൽ നിന്നും ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത, തരിപ്പും സുഖവും അവളിൽ പടർന്നു കയറി, തുടയിടുക്കിൽ പൂറ് കടിച്ചു തലയിൽ പെരുത്തു തുടങ്ങിയ നിമിഷം അവൾ അഭിയെ വലിച്ചു തന്റെ മേലേക്കിട്ടു ഞെട്ടി വീണ അഭി എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസിലാവും നേരം അവന്റെ ചുണ്ട് അവൾ വായിലാക്കിയിരുന്നു…

മൃദുലയെ തള്ളി മാറ്റി കവിളിൽ അവന്റെ കൈ പതിയുമ്പോഴും മൃദുലയ്ക്ക് വേദനയ്ക്ക് പകരം കടുത്ത സുഖമാണ് തോന്നിയത്, കിതപ്പിൽ അവളുടെ നെഞ്ചും മുലകളും അപ്പോഴും പൊങ്ങി താഴ്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്താടി നീ കാണിച്ചേ….നിനക്കെന്താ വട്ടാണോ….”

ദേഷ്യം കൊണ്ടു വിറയ്ക്കുന്ന അഭിയെകണ്ടു അവൾക്ക് പേടി തോന്നിയില്ല..അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടിട്ടും അവൾ അവനെ കണ്ണിമചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നതെ ഉള്ളൂ…

“ഞാൻ നിന്റെ ഏട്ടനല്ലേടി….”

അഭി കണ്ണ് നിറച്ചു ഇടറിയ സ്വരത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യമായി മൃദുലയുടെ ഹൃദയം നൊന്തു,

അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല വെച്ചു മൃദുല കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ അടുത്ത വാചകത്തിൽ അഭിയുടെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞു, മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി, തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടു.

“എനിക്ക് കല്യാണം വേണ്ട ഏട്ടാ….എനിക്ക് ഏട്ടനെ മതി…”

അവൾ പറഞ്ഞ രണ്ടാമത്തെ വാചകത്തേക്കാൾ അവൻ ഉലഞ്ഞുപോയത് ഇന്നലെ താനും രണ്ടാനമ്മയും ഒന്നുചേർന്ന സമയം സംസാരിച്ച മൃദുലയുടെ കല്യാണകാര്യം അവൾ അറിഞ്ഞു എന്നതോർത്തായിരുന്നു. അഭി യുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നതും ഏട്ടൻ വിറയ്ക്കുന്നതും അറിഞ്ഞ മൃദുല അവനെ വീണ്ടും മുറുക്കി ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

“ഏട്ടൻ പേടിക്കണ്ട എനിക്കെല്ലാം അറിയാം…ഏട്ടൻ എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് ചെയ്തതെന്നും, ഏട്ടന് ഇപ്പൊ അമ്മയെ എത്ര ഇഷ്ടമുണ്ടെന്നും, എല്ലാം….എനിക്കൊരു പരാതിയുമില്ല, ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല…അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൽ ഇത്തിരി എനിക്ക് കൂടെ തന്നാൽ മതി….വേറൊന്നും