Chapter Title : ഒളിച്ചുകളി [Achillies]

വേണ്ട…”

മൃദുല അവനിൽ നിന്നും വിട്ടുമാറാതെ അത് പറയുമ്പോൾ എന്തു പറയണം എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ കല്ലു പോലെ നിന്ന ഏട്ടനെ അവൾ വലിച്ചു കട്ടിലിലേക്കിരുത്തി,

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏട്ടനോളം ഞാൻ വേറെ ആരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല, ഏട്ടനെ വിട്ടു എനിക്ക് പോവാൻ പറ്റത്തില്ല…ചത്തു കളയും ഞാൻ…”

ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു മൃദുല പറയുന്നത് കേട്ട

അഭിക്ക് അത്ര വിഷമം നിറഞ്ഞ അവസരത്തിലും ചെറു ചിരി വന്നു.

“മോളെ….നിന്നെ എങ്ങനെയാ ഞാൻ…നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് എന്റെ അനിയത്തി അല്ലെ…നീ വന്ന ദിവസം മുതൽ ഞാൻ മറ്റൊന്നായി നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല, കാണാനും പറ്റില്ല…”

അഭി പറഞ്ഞതും മൃദുലയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു.

“അമ്മയെ ഏട്ടന് അങ്ങനെ കാണാമെങ്കിൽ എന്നെയും കാണാൻ പറ്റും, ഓർമ വെച്ച നാൾമുതൽ ഉള്ളിലുള്ള ഇഷ്ടം അടക്കി ഞാൻ ജീവിച്ചത് ഏട്ടൻ ആണെന്നോർത്തിട്ടാ, അപ്പോഴാ അമ്മയും ഏട്ടനും…..ഇനി ഏട്ടനെ വേണ്ടാന്നു വെക്കണോങ്കിൽ ഞാൻ ചാകണം…എന്നെ ചത്തു കാണണമെങ്കിൽ ഏട്ടൻ എന്താന്നു വെച്ചാൽ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്തോ…”

അത്രയും പറഞ്ഞു മുഖം വീർപ്പിച്ചു മൃദുല തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചവിട്ടിത്തുള്ളി പോയപ്പോൾ ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ പെട്ട അഭിമന്യുവിനെ പോലെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.

“മോളെ….”

ഒരു മണിക്കൂറോളം അനക്കം ഇല്ലാതിരുന്ന ഏട്ടനിൽ നിന്നും വാതിൽ പടിയിൽ നിന്നുള്ള പതിഞ്ഞ വിളിയിൽ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു മൃദുല തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

“മൃദു….നിനക്ക് ഇത് ഈ പ്രായത്തിൽ തോന്നുന്നതാ, ഇതൊക്കെ എത്ര വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കും എന്നറിയോ….മോള് കരുതും പോലെയല്ല…”

“ഏട്ടൻ കല്യാണം…കഴിക്കുമോ….”

അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുചോദ്യമാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്…

അഭി ഉത്തരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അതിനുത്തരം അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ഏട്ടൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന പെണ്ണ് ഇതറിഞ്ഞാലോ, എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക…ഇനി ഏട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ നാട്ടുകാര് പറഞ്ഞുണ്ടാക്കാൻ പോവുന്നത് എന്താണെന്ന് ഏട്ടന് ഊഹിക്കാൻ പറ്റുമല്ലോ…”

മൃദുലയുടെ ചോദ്യത്തിന്റെ മൂർച്ച അവനു മനസിലായി…

“എനിക്ക് മനസിലാക്കാൻ പറ്റും ഏട്ടനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ളത്, വന്നു കേറുന്ന പെണ്ണിന് ചിലപ്പോ പറ്റില്ലായിരിക്കും,...

ഞാൻ ഒരുപാട് ആലോചിച്ചതാ ഏട്ടാ….നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് വിറ്റു എവിടേലും പോയി ജീവിക്കാം…ഏട്ടനും ഞാനും ഭാര്യയും ഭർത്താവും ഏട്ടന്റെ അമ്മയായി അമ്മയും