പ്രിയ കൂട്ടുകാരെ , ഒരു കഥ മുഴുവിപ്പിക്കാതെ മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങുന്നത് അത്ര നല്ല കാര്യം അല്ലെന്നു അറിയാം.എങ്കിലും ഓരോ ജോണർക്കും ഓരോ മൂടാണല്ലോ അതിനാൽ "അരളി പൂവ്" എന്ന കഥ മുഴുവിപ്പിക്കാതെ ഞാൻ ഇവിടെ എഴുതുന്ന കഥ ആണിത്.പറഞ്ഞു മടുത്ത തീമുകൾ ഒന്നൂടി എഴുതി നോക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അനുസരിച്ചു മാത്രമേ തുടർച്ച ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.സ്നേഹപൂർവ്വം ആദി 007❤️ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ കിരണം മുഖത്ത് തന്നെ വന്നു പതിക്കുന്നു. 'എന്ത് സുന്ദരമായ കാഴ്ചയാണ്.പ്രകൃതി പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പോലെ' അൻവർ ആ മനോഹര ദൃശ്യം കണ്ടിരുന്നു.അതി വേഗം സഞ്ചരിക്കുന്ന ട്രെയിൻ.അതിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന സൂര്യൻ.ചെറുപ്പത്തിൽ ഇതൊരു വിസ്മയം തന്നെയായിരുന്നു.മരച്ചില്ലയിലും മലക്കൂട്ടത്തിനുമൊക്കെ ഇടയിലൂടെ സൂര്യ രശ്മികൾ തെറ്റി തെറിച്ചു ഇതാ തന്നില്ലേക്ക്. ഏകാന്തത തന്നെയാണ് പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ അളക്കാൻ കഴിയുന്ന നിമിഷങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നത്. അൻവർ ഈ ഇരിപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരുപാട് നേരമായി.രാവിലെ കയറിതാണ് ട്രെയിനിൽ പല പല യാത്രക്കാരും വന്നു പോയി.ചിലരോട് സംസാരിച്ചു.യാത്ര ക്ലേശം കുറക്കാൻ ഇതിലും നല്ല മാർഗം വേറെ ഇല്ലല്ലോ.

ഒടുവിൽ അയാൾ ആ ബോർഡ്‌ കണ്ടു.തന്റെ നാടിന്റെ പേര്.ഓർക്കാൻ അത്ര സുഖമുള്ള ഓർമ്മകൾ അല്ല അത് സമ്മാനിച്ചത്.നെഞ്ചിനെ കീറി മുറിക്കുന്ന ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങൾ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്നുണ്ട്.ഒരിക്കൽ തന്റെ കണ്ണ് നനയിച്ച വേദനയുടെ പടുകുഴിയിൽ തള്ളിയിട്ട ഓർമ്മകൾ. "ഇല്ല ഇനി കണ്ണുകൾ നനയാൻ പാടില്ല താൻ പഴയ അൻവർ അല്ല.അനുഭവങ്ങൾ തനിക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ തീരെ ചെറുതല്ല" അവൻ മനസ്സിൽ കോറി ഇട്ടു റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും നേരെ പോയത് ടൗണിലെ ഒരു ലോഡ്ജിലേക്കായിരുന്നു.സൗകര്യങ്ങൾ ആവിശ്യത്തിനുണ്ട്.തത്കാലം 4,5 നാൾ താമസിക്കാൻ ഈയൊരു സിംഗിൾ റൂം തന്നെ ധാരാളം. റൂമിൽ എത്തിയപാടെ ഒരു കുളിയും പാസ്സാക്കി താഴെയുള്ള ഹോട്ടലിലേക്ക് വെച്ച് പിടിച്ചു.നല്ല വിശപ്പുണ്ട്.ഉച്ചക്കലത്തെ ആഹാരം അത്ര ശെരിയായിട്ടില്ല.നാല് പൊറോട്ടയും ഒരു ബീഫ്‌ കറിയും ഒപ്പം കടുപ്പത്തിൽ ഒരു ചായയും അങ്ങ് കാച്ചി.ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അതെ അളവിൽ തന്നെ പാഴ്സലും വാങ്ങി.വഴിവക്കിലെ പീടികയിൽ