Chapter Title : ഓർമചെപ്പ് 7 [ചെകുത്താന്‍]

പറഞ്ഞാലും. അല്പം ശബ്ദമുയർത്തി നാടകീയമായ ശബ്ദത്തിൽ അവനോടു ഞാനത് പറഞ്ഞതും, റിയയിൽ നിന്നൊരു തേങ്ങലുയർന്നത് ഞാൻ കൃത്യമായി കേട്ടു. എന്നാൽ അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി അത്‌ പറയുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ അവനെയോർത്തു സഹതാപം മാത്രമായിരുന്നു മണ്ടൻ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ നോക്കിയത് എന്നതും അത്‌ കൊള്ളേണ്ടിടത്തു കൊള്ളേണ്ട രീതിക്ക്തന്നെ കൊണ്ടതും ഈ പൊട്ടൻപൂറനു മനസിലായിട്ടില്ല. ഇവന് തലയിൽ ആൾത്താമസമില്ല എന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി. ആ മൈരൻ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ വള വാളാന്നു എന്തൊക്കെയോ കൊണച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു ഫെബിനും കൂടെ കൂടി. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ വന്ന വണ്ടിയിൽ പോയിരുന്നു മുന്നിലെ രണ്ടു ഡോറും തുറന്നു വെച്ചു ഞാൻ പതിയെ പിന്നോട്ട് ചാരി ഒന്നു കണ്ണടച്ചു. ആ പൂറനൊക്കെ ഓർത്തിരിക്കുന്നത് എനിക്കവളോട് ദിവ്യപ്രേമം മൂത്തിട്ടാണ് അവളെ ബട്ടൻസ് ഒക്കെ ഇട്ടുകൊടുത്തു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത് എന്നാണ്, എന്നാൽ ഇവന്മാരുടെ പ്ലാൻ ചേഞ്ചിൽ എനിക്ക് റോളൊന്നുമില്ല എന്നു മനസിലാക്കിയ ഞാൻ കിട്ടിയ ഗ്യാപ് ഒന്നു കരുതലോടെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നുമാത്രം. ഒന്നാമത്തെ കാര്യം കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുള്ള കൊച്ചു. പിന്നെ മനസറിഞ്ഞു ആസ്വദിച്ചു സുഖിക്കാനും സുഖിപ്പിക്കാനും അവൾക്കുള്ള കഴിവ്, പിന്നെ അവളുടെ സാമ്പത്തികപരമായുള്ള സഹായങ്ങൾ (അവളുടെ തന്ത ചെറിയൊരു വേദനിക്കുന്ന കോടീശ്വരനാണേ) ഇതൊക്കെ ഇനിയും കിട്ടാനുള്ള ഒരു വാതിൽ ഞാൻ പതിയെ ഒന്നു തുറന്നു വെച്ചുവന്നു മാത്രം, മുന്നോട്ടുള്ള സമയത്ത് എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ വാതിലിനു നേരെ അവൾ നോക്കിയാൽ ഉറപ്പായും അവൾ ആ വാതിലിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചം കാണുമെന്നെനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ അവളുടെ അമ്മയും അനിയനും എത്തി അവരോട് അൽവിനും